Obiecał mi poranek szczęście dzisiaj...

A tak znalazłam:

Ufoludki...

...jednak istnieją. Choć może bardziej nie w znaczeniu istoty pozaziemskie, bo tego nie wiem, ale bardziej w znaczeniu 'nieznane nam istoty latające'. Może i ziemskiego pochodzenia? Nie wiem. Niemniej jednak do tej pory różne denikenowskie rewelacje przyjmowałam, swego czasu namiętnie czytałam, ale raczej przyjmowałam bez jakiegoś większego poczucia afery. Że nie wiemy jak były zrobione, ale czy przekraczały możliwości dobrze rozwiniętej cywilizacji ziemskiej? Może niewiele wiemy o tym rozwoju. Wydaje nam się, że cywilizacja była na niskim poziomie (względem dzisiejszej), ale może ludzkość już przeszła jedno załamanie, wyniszczenie się i cofnięcie w rozwoju? Nie wiem. Z chęcią czytałam o ciekawostkach i hipotezach. Przekonujących rozwiązań ciągle brak.

Dzisiaj trafiłam na artykuł w Wyborczej, że Odkryto 50 nowych rysunków naziemnych w nazca. Z ciekawością zajrzałam. Niewiele nowego się dowiedziałam, żadnych nowych zdjęć nie dołączono. Zaciekawiło mnie, na ile takie geoglify są widoczne na mapach guglowych. Niewiele myśląc wlazłam na mapy, wpisałam 'geogliphs' i kliknęłam pierwszą podpowiedź. Obok Mexico Geoglipsh (obok miasta El Paso na granicy Meksykańsko Teksaskiej) było coś, co się nazywa Cerro del caballo:

Ale zaraz... ja znam ten kształt! Na drugim końcu świata, Skorka obok Ciebie jest White Horse Hill. Obok Uffington.

(zdjęcie z maps.google.com dodane przez użytkownika podpisanego jako Surrey Farmer)

Normalnie przysiadłam z wrażenia. Przecież te konie są niemalże identyczne. Czuję się, jakbym odkryła coś niesamowitego.

Wszyscy jesteśmy...

...kundelkami.
Tak tak. Choć zależy, jaką miarę przyłożyć. U psów 'rasowość' oznacza tyle, że takie zwierzę ma udokumentowane cztery pokolenia wstecz, że wszyscy antenaci byli uznani, że spełniają warunki rasy, czyli jakiś tam wygląd, kolor oczu, sierści, charakter. Pies bez papierka nie jest rasowy, choćby i rodzice byli championami wystaw. Zazwyczaj jednak próżność ludzka i jednoczesne skąpstwo i lenistwo albo chciwość oznacza, że jako 'paczpan rasowy' sprzedaje się co popadnie. Często mioty są w jakiś sposób oszukane.
Cztery psie pokolenia wstecz, to powiedzmy 10-20 lat.

W przypadku ludzi już się nie mówi o rasach. Nie wypada. Za dużo negatywnych odniesień historycznych. Zaś ja grzebię się dalej w powiązaniach rodzinnych i tytułowe zdanie jest mi bardzo bliskie.

Dzisiaj byliśmy u Babci Marysi. Nieco uzupełniłam tworzone drzewo genealogiczne. Wyniły kolejne, drobne, bo drobne, ciekawostki. Wychodzi, że rodzina Noll sprowadziła się do gminy Gierałtowice gdzieś z Czechosłowacji. Skąd dokładnie? Łukasz wyszukał, że nazwisko Noll pochodzi, czy często występuje w Bawarii i spodziewałam, się, że Babcia ma niemieckie korzenie (trochę o tym w poprzednim wpisie).
W Gierałtowicach bodajże urodziło się najstarsze rodzeństwo Babci. Babcia urodziła się w Ligocie Małej, koło Polskiej Cerekwi. Miała czterech braci i trzy siostry. Z ciekawostek, to jeden z braci był bodajże w Wermachcie, drugi w Wojsku Polskim. Mąż zaś w wojsku rosyjskim. Nie wiem czy w Armii Czerwonej (czy były tam inne formacje?) Ostatnio trochę się naczytałam bardzo nieciekawych historii związanych z tym wojskiem. Dzisiaj nawet Babcia mówiła, że dziadkowi ustępowali w pociągu, jak wracał do niej. Sięganie do czasów wojen, to zaglądanie czasem chyba w najtrudniejsze zakamarki życia rodzin. Nie wiem co tam mogę znaleźć. Jestem ciekawa moich dziadków. Chciałabym ich poznać bliżej, jednak co tam można znaleźć? Ja znajduję wiele różnych historii.
Matula mówiła, że nie był w wojsku. A gdzie? W rosyjskim wojsku był też wujek Tadzik od strony taty. Cztery lata podobno. Do końca życia nie pozbył się akcentu. Wujek Tadzik był bardzo podobny do mojego dziadka Franka, który z kolei walczył pod Tobrukiem, El Alamain i Monte Cassino. Tadzika znałam, jako bardzo cichego, spokojnego człowieka. Takiego zamkniętego w sobie. Dziadek był chyba jeszcze bardziej zamknięty. Bardzo niewiele mówił. Ale go lubiłam i dobrze się z nim czułam. W przeciwieństwie do Babci Kazi, która - jak czułam - nie bardzo mnie lubiła.
Chciałam tu umieścić trzy osoby bliskie mojej Babci Marysi - dwóch braci i męża - trzech żołnierzy w mundurach trzech walczących ze sobą armii. Ale jak tak się przyglądam, to chyba wszystkie trzy mundury to są polskie. Muszę to jeszcze zweryfikować.

Patrząc na to, że  np. mój pradziadek był austriackim żandarmem (w Galicji), Łukasza pradziadek i w każdym razie z tamtej rodziny w pruskim wojsku, dziadek, tuż po osiągnięciu osiemnastki trafił do AL i wysłali go w Bieszczady. Można każde z tych wojsk oceniać na swój sposób. W tym jednak cały szkopuł, że często nie mieli wyboru. Czasem byli namawiani do zapisania się na Volkslistę. Byłyby pewnie z tego profity dla rodziny, ale automatycznie praktycznie wszyscy mężczyźni trafialiby do niemieckiego wojska.

A gdzie kobiety? Dużo trudniej znaleźć dokumenty kobiet. I zdjęć chyba też. U Babci wygrzebałam jedno jej zdjęcie jak była mała:

Moja Babcia to ta na krześle. Obok stoi jej starsza siostra Gertruda. Gertruda urodziła jednego syna i około rok później zmarła z powodu wyrostka.
Poniżej z kolei jest Babcia z Dziadkiem i mama Babci, czyli Weronika Noll, z domu Piącik. Ojciec Babci to Józef Noll. Babcia swoich dziadków nie pamięta. Pamiętała za to babcie: Józefę Noll i Marię Piącik. Zatem Józef/Józefów Marii i Janów przewinęło się po kilka i można się w końcu pogubić.

Do Dziadka mam jeszcze kilka ciekawostek. Dziadka ojciec, Jan Duraj pochodzi z Kamesznicy lub gdzieś blisko, w każdym razie spod Baraniej Góry. Jeden brat - Karol - mieszkał w Kamesznicy. Drugi brat - Ludwik - w Rajczy. Choć trochę się Babci to wszystko mieszało, więc do końca pewności nie mam.
Nie wiem jak się pradziadek Jan z prababką Emilią poznali, w każdym razie Emilia to była wielka pani z domu (babcia mówiła hrabiowskiego, ale wątpię) Iwaszkiewiczów. Co tam się działo, że wyszła za Jana? Podobno miała dwie lewe ręce i nic nie umiała. Dzisiaj Babcia mówiła, że białą koszulę zalewała wodą po ziemniakach gotowanych w mundurkach (ciekawe, czy takich dla świń?), że to niby krochmal. Za co pradziadek ją stłukł. I chyba często ją tłukł, bo kiedyś pradziadek pojechał do Milówki po jajka, którymi miała handlować, to ona z czteroletnim dziadkiem uciekła. Dzisiaj Babcia mówiła, że do majątku na terenach obecnej Łotwy. Moja mama myślała, że Litwy. Babcia nie mogła sobie przypomnieć nazwy wsi, czy majątku. Chciałabym to jeszcze kiedyś z niej wydobyć. W każdym razie tam Emilii to domu (dworu?) nie wpuścili i kazali mieszkać z dziadkiem w ziemiance. Nie pamiętam już w którym momencie wrócili w te okolice. Chyba już dziadek sam szukał pradziadka i znalazł go w Janówce koło Targowicy, gdzie ten przyjechał za pracą i pracował w PGRze. Emilia przyjechała z synem. W Janówce chyba się poznali z moją Babcią, ku wielkiemu niezadowoleniu prababki Emili, która miała upatrzoną inną pannę dla dziadka. W każdym razie chyba dużo krwi Babci napsuła. Chyba bym jej nie polubiła. Podobno z dzieci, czyli rodzeństwa mojej mamy, lubiła tylko najstarszego Janka.

Wystarczy na dzisiaj. Dobranoc.

"Ogród warzywny na 200 m2" dla trzyosobowej rodziny

Uwaga, będzie reklama. Choć jeszcze nie wiem, czy do końca, bo szczegółów jeszcze nie znam i pewnie wypowiem się później (lub nie). W każdym razie...
Zapisałam się jakiś czas temu na newslettera ZielonyOgródek.pl. Dzisiaj dostałam link do książeczki - broszurki sprzed ponad 70 lat, pod tytułem Ogród warzywny na 200 m2 Bronisława Gałczyńskiego.
Na razie przeszłam przez wstęp, w którym zainteresowały mnie wyliczenia ekonomiczne i odniesienia do innych krajów. Może Was też wciągną i skłonią do przeczytania broszury? Ja jeszcze nie mam zdania na jej temat, ale taka historyczna retrospekcja (czy retrospekcja może być inna?) na podejście do ogrodów, trochę z narodowościowym zacięciem może być ciekawa.

WSTĘP
Myśl i praca -­ oto dwie rzeczy, które tworzą bogactwo narodów. W obronie przed zimnem, przed głodem, przed chorobą, ludzkość posiada tę tylko broń skuteczną: myśl i pracę.

My, Polacy, musimy bardziej, niż inne narody dbać o to żeby stosować najlepsze metody pracy, żeby wyzyskać wszystkie możliwości powiększenia ogólnego bogactwa, a tym samym siły. Jesteśmy bowiem otoczeni sąsiadami, którzy patrzą na nas, jak na zdobycz, która się wymknęła.

Rolnictwo nasze dobrze zrozumiało tę prawdę i jest od dawna w bardzo wielkiej części Polski zorganizowane w sposób nowoczesny, stosujący zdobycze myśli naukowej do pracy na roli. W rolnictwie myśl i praca idą ręka w rękę.

Nie można tego samego, niestety, powiedzieć o polskim ogrodnictwie. To też produkty ogrodnicze zamiast stanowić potężny artykuł wywozu są dotychczas ku wielkiemu wstydowi Polaków przywożone w ogromnej ilości z zagranicy do Polski.

Nie będę tutaj wyliczał wszystkich przyczyn, które się na to złożyły.

Wskażę tylko na jedną: znikomo mała w porównaniu do innych krajów liczba ludzi uprawiających własnoręcznie swój mały ogródek.

Sprawa ta posiada duże znaczenie narodowo­ekonomiczne.

Bo policzmy tylko: Ogródek na dwustu metrach kwadratowych, taki, jaki w tej książeczce jest opisany, wymaga jednej godziny pracy dziennie, albo 6 godzin pracy na tydzień i powinien dać jarzyn za 200 złotych. Otóż w Niemczech, dokoła jednego tylko miasta Lipska znajduje się 30.000 takich małych ogródków. Ludzie uprawiający te swoje ogródki poświęcają im po 6 godzin tygodniowo pracy poza godzinami swych zwykłych zajęć. Cała ta praca razem wzięta (180,000 godzin tygodniowo) równa się pracy 3,000 ludzi, którzy by się wyłącznie temu poświęcili, pracując po 10 godzin dziennie. A rezultat tej pracy to przede wszystkim zbiór jarzyn łącznej wartości około 6­ciu milionów złotych.

A następnie ci ludzie, pracując po jednej godzinie dziennie w ogrodzie, zyskują zdrowie, dobry wygląd i pogodę ducha.

Prócz tego jeszcze odżywiają się sami i ich rodziny w znacznej części jarzynami świeżymi, czyli otrzymują pokarm najlepszy i najzdrowszy, jaki jest na świecie. Najnowsze badania naukowe nad witaminami dowiodły, że w jarzynach, a szczególnie w sałacie i szpinaku znajdują się pierwiastki nieocenione i niezastąpione dla odżywienia zmęczonego organizmu ludzkiego.

Weźmy teraz pracowników w miastach polskich: ogrodów nie mają i godziny po pracy spędzają w dusznych lokalach, na powietrzu przebywają tylko przypadkiem i odżywiają się kartoflami ozdobionymi siekaną wołowiną.

Dopóki tak będzie, dopóty rywalizacja z sąsiadem z Zachodu będzie bardzo trudna.

Na szczęście już są znaki, które pokazują, że będzie inaczej. Już młodzież nasza coraz powszechniej garnie się do sportu, łaknie ruchu i powietrza. Jeżeli ten prąd rozszerzy się na całe społeczeństwo, to rozpowszechni się ten najszlachetniejszy ze wszystkich sportów ­ praca we własnym ogródku. Sport cichy jak rybołówstwo, zajmujący jak polowanie i dający zdobycz równie smaczną i pożywną jak ryby i zwierzyna, tylko o wiele zdrowsza.

Rzadko kto wie że na takiej przestrzeni jak 200 m. kw. można wyprodukować jarzyn tyle, że wystarczy ich na cały rok dla rodziny złożonej z trzech osób, jeżeli będziemy liczyli dziennie po 1⁄2 kg. różnych jarzyn na osobę. Ogrody u nas zwykle są zakładane o wiele za duże w stosunku do ilości pracy, jaką możemy im poświęcić, oraz w stosunku do pieniędzy, jakie możemy wydać na nawozy i na rozsadę.

Dwieście metrów kwadratowych ­- to przestrzeń, którą łatwo nabyć i jeszcze łatwiej wydzierżawić ­- nie należy też większego zakładać ogrodu warzywnego, jeżeli nie możemy poświęcić mu więcej pracy, niż 6 godzin na tydzień.

Wiele osób zwleka z założeniem własnego ogródka dlatego, że nie wie jak to zrobić. Nie wie, jak rozplanować ogródek. Nie wie, ile czego zasiać czy zasadzić. Nie wie, ile i jakich trzeba kupić nasion lub rozsady. Samo pielęgnowanie roślin daleko mniej ludzi przestrasza, niż trudność obmyślenia ­- co, gdzie, kiedy i ile posiać i posadzić.

Dla tych właśnie ludzi, którzy boją się zacząć, została napisana niniejsza książeczka.

Ci którzy już maja i prowadzą ogródki, mogą z niej dowiedzieć się o nowszych metodach hodowania niektórych jarzyn. Mogą też oszczędzić sobie trudu obliczania, ile jakiego potrzeba nasienia na daną przestrzeń i ile potrzeba poświęcić przestrzeni na dane warzywo, aby mieć plon spodziewany ­- znajdą tu bowiem na to gotowe wzory i obliczenia.

Daj Boże, żeby ta książeczka przyczyniła się choć w małej części do tego. żeby kiedyś, z czasem ­- w całej Polsce powstało małych ogródków tyle, ile ich jest dokoła jednego miasta Londynu, to znaczy pół miliona.

Wytworzyłyby one różnych warzyw za 100 milionów złotych ­ a ile dałyby zdrowia ludności, tego na pieniądze zupełnie nie da się policzyć.
B. G.