Hatifnatowie...

...wyglądają tak:

2017...

...rok.
Nigdy się nie zastanawiałam, czy do tego roku dożyję. Gdy byłam mała wyliczałam ile będę mieć lat w 2000 roku. Wydawał mi się wtedy taki odległy... i że taka stara wtedy będę... A tu mamy 17 lat później, a ja ciągle na jakimś chodzie. Jeśli dobrze pójdzie, to jakieś pół życia za mną. Chyba te lepsze pół życia, chociaż trzeba się zastanowić co zrobić, żeby to kolejne było w miarę przyjemne.
I tu - niestety - główne chmury chyba rysuje sytuacja geopolityczna. Niby jest cudownie, ale jakiś taki coraz większy niepokój w środku rośnie, że nie wiadomo kiedy walnie. Tym bardziej, że zerknięcie w portale to same 'awantura'... 'nie żyje'... 'zamach'... 'tragedia'... (gazeta.pl); 'niespokojnie'... 'psucie demokracji'... 'terrorysta'... (rp.pl); 'zamieszki'... 'krwawy zamach'... 'rosyjskie służby'... (onet.pl); 'krew na rękach'... 'Smoleńsk 2010'... 'bestia'... 'strach'... (gazetapolska.pl); 'wstrząsające'... 'zamieszki'... 'przerażające'... (niezalezna.pl).
To takie mniej lub bardziej głupie przykłady.

I tu - nostalgicznie - to, co 'przed stu lety':

a co potem życie zgotowało to 'człowiek nigdy nie wie, co go czeka'.

Ale w sumie siadając nie o tym miałam pisać. Miałam o tym, że listopad i grudzień ciężki był. Do pracy po ciemku. Z pracy po ciemku. Praktycznie jak ten kret. Źle to na mnie wpływa. Obowiązki cały listopad i grudzień. Dużo rzeczy poszło w odstawkę, jednak świadomość, że to chyba nie o to chodzi rosła. Ogródek to tylko czasem w weekend udawało mi się zobaczyć, choć nie znaczy to, że coś zrobić, czy nawet posiedzieć na krześle.
Z początkiem stycznia zazwyczaj coś się w człowieku zaczyna budzić na nowo. Jakoś więcej werwy się ma. Potem ten wydłużający się dzień pozwala już wyjść na zewnątrz, coś zobaczyć, zrobić. Jakby na dobrą wróżbę dzisiaj pogoda była piękna. Siedliśmy sobie z Mi i Po na tarasie i powystawialiśmy twarze do słońca. Potem pograliśmy w badmingtona (babingtona - jak poprawiała w Mi zeszycie nauczycielka!), a potem pojechaliśmy na spacer na Radunię. Było pięknie, nie licząc śmieci po sylwestrowej nocy, które jakieś bydło zostawiło na szczycie (posprzątaliśmy - żeby nie było).
A jutro do roboty.

Wizyta(cja?)...

Godzina 21:30.
Miłosz ma dylematy nad napisaniem zaległego wiersza miłosnego na zajęcia z języka polskiego. Trudny temat dla dwunastolatka.
Wiersz ma dotyczyć obrazka (na obrazku on i ona stoją naprzeciwko siebie, on trzyma czerwone baloniki w kształcie serca, widać kawałek niebieskiego nieba i zieloną trawę). Próbuję oświecić naturalną (jak myślę) ignorancję w tym temacie i pokazać jak łatwo jest sklecić rymy typu:
'Kiedy idę do Cię łąką,
zdajesz mi się mą biedronką',
jednak trudny to kawałek chleba. Nie dociera. I faktycznie, może to jeszcze za wcześnie?
Zapytałam się kto zadany wiersz napisał. Zgodnie z oczekiwaniami zrobiły to dziewczyny i - raptem - dwóch chłopców.
Ale ja nie o tym...
Tłumaczę banalność rymów, gdy tymczasem do pokoju (na górze) wchodzi Kota. Kota ma co prawda na imię Fifi, ale Kotą już zostanie. Kota niedawno miała kociaki, ale chyba następne będą niedługo, więc Kota chodzi chuda z dużym brzuchem i doprasza się jedzenia. Czasem dostaje (potrafi zjeść pół kurczaka z rosołu). Do chałupy raczej jej nie zapraszamy, ale lubimy, więc grzecznie odprowadzam Kotę do drzwi okiennych. Kota poszła, ale wepchała się żaba.

"Jesień idzie, nie ma na to rady...".