Cztery...

 ...magnesy... zamontowaliśmy na rurze (zdążyłam napisać 'na róże' oraz 'na ruże).

Od początku...

Budując instalację wodną nie przewidzieliśmy stacji zmiękczania wody. Rura wchodzi do domu, w toalecie na dole jest licznik, zawór i taki mały filterek, którego za często nie zmieniamy. Wszystko schowane w szafce. Gdzieś dalej rura się dzieli na tą, co idzie do kotłowni i staje się wodą ciepłą, oraz na to, co idzie do kranów, jako zimna. Niestety, lokalna woda jest bardzo twarda i nie dość, że widać to na wszystkich kranach i zlewach, to pewnie kiepsko działa na pompę ciepła, rury i td. 

Od jakiegoś czasu myślimy o stacji zmiękczania, ale na wejściu instalacji nie ma gdzie tego zmieścić. Myśleliśmy, że może chociaż w garażu, przed wejściem do instalacji ogrzewania, ale... Łukasz znalazł coś o magnetyzerach wody i od jakiegoś czasu mnie męczy, że może to. Tylko mi to na jakąś chochsztaplerkę wyglądało. Opisy działania są tak enigmatyczne i nijak się kupy nie trzymające, że my, dwoje inżynierów, jakoś nie jesteśmy w stanie tego ogarnąć. Siedliśmy dzisiaj we dwoje, Łu szuka informacji producentów i montażystów, ja szukam opinii, i to raczej takich udowadaniających, że to bzdura (bo pozytywną, to każdy dystrybutor chętnie napisze). Czytam, że ludzie również nie są w stanie zrozumieć tych wspaniałych 'naukawych' wywodów, co to mówią o magnetyzowaniu się wody (normalnie, jak 'pamięć wody' w homeopatii). Aż trafiłam na forum Muratora na wpis, który mnie zafascynował:

Darek1963

14-06-2004, 12:14

Zainteresowanym proponuję powtórzyć moje dośwaidczenie: do 3 jednorazowych kubków nalałem wody z kranu. 1 kubek z wodą namagnesowałem (na kilka sekund wrzuciłem do niego magnes i pomieszałem wodę). Pod 2 kubekiem umieściłem magnes. 3 kubek pozostał bez ingerencji magnesu. Do każdego kubka wrzuciłem po 3 małe gwoździe i postawiłem je na parapecie w odległości po 30 cm od siebie.
Po kilku dniach wszytkie gwoździe skorodowały. W kubku 1 i 3 rdzy na metalu jest tyle samo a w 2 zdecydowanie najmniej (gwoździe mają bardzo delikatny miejscowy czerwony nalot). Woda w kubku 2 (z magnesem pod spodem) jest w klarowna, natomiast w 1 ("namagnesowana woda") mocno czerwona a w 3 (bez ingerencji magnesu) lekko czerwonawa. Wnioskuję z tego, że "namagnesowanie" wody ma wpływ na jej właściwości chemiczne/fizyczne ale jaki to nie wiem i w zasadzie w tym przypadku nie jestem dociekliwy grunt, że działa :).
Założyłem sobie magnesy neodymowe (koszt kilku złotych) zwrócone stroną południową do wody i mam takie same objawy jak Jacek i K77 (sitka są mniej zabrudzone). Podobną "instalację" zrobiłem w domku u rodziców i u nich sprawa ma się identycznie. Jeśli to tylko autosugestia (zbiorowa) to może powinienem nosić magnes w portfelu :)

Zatem niewiele myśląc wzięliśmy wszystkie magnesy neodymowe od Tatusia i trzy już wylądowały na rurze (znowu napisałam róże) niedaleko za wodomierzem (mam nadzieję, że nie będą miały wpływ na wskazania tegoż, byłoby głupio), zaś kolejne wylądują w kotłowni przed wejściem do pompy ciepła. 

No i czekamy na efekty. Aha, no i doświadczenie wypadałoby powtórzyć, tak dla naukowej poprawności.

Tydzień Ziemi...

...w sumie nie wiem, czy już był, czy dopiero będzie w tym roku. Wpisałam co prawda w gugla, ale wyskakiwały mi jakieś wpisy z roku ubiegłego, że coś koło kwietnia. Zbiliża się czerwiec. Ale w tym roku wszystko jest przenoszone 'na bliżej nieokreśloną przyszłość'*, więc może i Tydzień Ziemi przenieśli na czerwiec. W każdym razie w mojej firmie coś robią globalnie i jakoś tak wyszło, że zostałam poproszona o poprowadzenie webinaru w temacie.

Tu był ciach, bo na fali weny zrobiłam szybki plan tego, jak miałoby to wyglądać. Ale muszę się cofnąć z wyjaśnieniami do wczoraj.

W ramach przygotowań dziewczyny z brandingu zaprosiły mnie na webinar organizowany przez kolegę z Nowego Jorku w temacie, który luźno na polski można przetłumaczyć 'Inicjatywa porządków cyfrowych', głównie chodziło o to, żeby posprzątać swoją skrzynkę pocztową. Godzinna prezentacja zawierała na przykład taką informację, że wysłania maila o 'wadze' 1MB to 15 g CO2! Było również o tym ile energii pochłaniają różne centra przechowywania czy przetwarzania danych, które trzymają te nasze maile i załączniki. Fakt, że ilość danych (niepotrzebnych, często zwielokrotnionych) jest gargantuiczna. Mimo to, na bazie tego wykładu stwierdziłam, że chyba nie chciałabym mówić przez godzinę o sprzątaniu skrzynki pocztowej. Że chciałabym mówić o działaniach lokalnych (bo to robię od kilku lat), o własnym ogródku, kuchni (bo to mnie fascynuje od kilku lat, choć ciągle raczkuję w tym temacie). Trochę pewnie wypada powiedzieć o tygodniu Ziemi na świecie - to tak tytułem wstępu - i o przedsięwzięciach w firmie - bo jest tego naprawdę dużo, choć ciągle mam wrażenie, że takie korporacyjne działania, to jednak lizanie cukierka przez szybę: z jednej strony super/hiper eco budynki, z certyfikatami, ergonomiczne krzesła, biurka, z drugiej, jak się to energetycznie i śmieciowo podliczy, to liczby są ogromne.
Więc siedzę i zbieram myśli, co chciałabym powiedzieć, w jaki sposób, czy to wogóle będzie dla kogokolwiek ciekawe?

Temat rozwojowy, więc ten wpis nie będzie skończony jakimś podsumowaniem. Ot, tak, zajmuje mi własnie głowę i chciałabym sobie poukładać to, co mam. I dzięki wpisowi zrobiłam plan i główną koncepcje na całość, więc początek dnia (jest 6:51) uważam za owocny. :)


* Jeśli chodzi o przenoszenie na 'bliżej nieokreśloną przyszłość' to po raz pierwszy kupiłam w październiku czy listopadzie ubiegłego roku bilety na koncert trasy pożegnalnej Lao Che. Koncert miał być gdzieś 15 marca i z oczywistych (czytaj: covid-19) względów się nie odbył, przeniesiono go na 31 maja. Ale że na razie pandemia nie została odwołana, to i koncert przeniósł się na 12 grudnia! Ciekawe, czy gdzieś jeszcze można było kupić bilety z ponad rocznym wyprzedzeniem?

Nieszpułka

Wczoraj z Gugusiem rozmawiałam na temat świdośliwy, którą sobie posadziłam rok, czy dwa temu. Rośnie takie małe drzewko-krzaczek. Ma mieć tak do pięciu, może ośmiu metrów.
Tylko tak trochę dziwnie wyszło...
Drzewko zakwitło, całkiem ładnie, ale że zapomniałam nazwy, to wrzuciłam zdjęcie na jakąś grupę ogrodniczą, ktoś podrzucił nazwę świdośliwa (tak, to było to). I chyba właśnie takie coś kupowałam. Ale... ciągle gdzieś kołotało mi się w tyle głowy, że to powinno mieć jakąś taką polsko brzmiącą nazwę. Świdośliwa też polska, ale coś innego mi chodziło, czego nie mogłam sobie przypomnieć. Dzisiaj wertowałam atlas Collinsa "Drzewa". I jest. Nazwa. Nieszpułka. I tak, to jest coś innego niż świdośliwa. Nieszpułka wygląda tak (z wikipedii):

Wydaje mi się, że w programie, który oglądałam, te nazwy występowały zamiennie. Ale to są dwie różne rośliny. Nie wiem która lepsza. Jeszcze dwa lata temu nie znałam żadnej z tych roślin. A teraz wertuję różne miejsca i okazuje się, że tyle tych różności jest.
A świdośliwy na razie mam własne zdjęcie kwiatków:

Może jesienią dorobię się zdjęcia owoców.

Słońce w słoikach...

...wygląda tak:

To właśnie dżem z aktinidii i aronii oraz przeciery pomidorowe do sosów. Przeciery są pomarańczowe, bo pomidory takie były. Aronii niby było mało, ale jak widać mocno kolor podkręciła. Gdyby była sama aktinidia dżemy byłyby zielone, choć może mało apetycznie wyglądające.
Zaraz wszystko wyląduje w garażu obok innych słoiczków. Czekając na zimowe wieczory.

Czy warto sobie głowę zawracać przetworami? Słoiczek dżemu w sklepie kosztuje 4-6 zł. Puszka pomidorów 2 zł. Z 3 kg pomidorów wyszło 7 słoiczków. Koszt prądu to może 2 zł. Słoików nie liczę bo to pozostałości po kupionych przetworach. Dżem wychodzi pewnie drożej, bo trzeba cukier doliczyć, ale kilo cukru to powiedzmy 3 zł. Tu poszła jakaś szklanka na kilogram owoców, z czego wyszły cztery słoiczki. Aha i słoiczki kupowałam, żeby ładne były. Może złotówkę za słoiczek. Zatem koszt 4 słoiczków dżemu to jakieś 6-7 zł. Koszt 7 słoiczków przecierów 2 zł. Jeśli ma się gdzie przechowywać, to warto. Szczególnie patrząc na jakość zawartości. Już się nie mogę doczekać, gdy drzewka będę większe i będzie tego wszystkiego więcej, niż na pokosztowanie - jak w tym roku.

Trochę mam takie poczucie wracania do korzeni. Jechało się do Babci, Babcia robiła buchty (inaczej zwane paruchy, czyli kluski na parze) z ciasta drożdżowego i do tego dawała własne jagody. Obiad był, że wszytkim się uszy trzęsły, a koszt znikomy. Przy obecnym odżywianiu się stołówkowo-barowym jakoś tak zupełnie inaczej to wygląda. I człowiek zaczyna się orientować, że koszt 18 zł za drugie danie, to jakaś paranoja. I że za dużo mięsa jemy.

Przy porannej kawie...

...właściwie to herbacie, bo kawę wypiłam jakąś godzinę temu. Ale kawa brzmi jakoś tak bardziej 'porannie'.
Klasyczna bezsenność czwartej nad ranem mnie dopadła. Jak zwykle był to czas na nadrobienie spraw zaległych, które to 'jeszcze nie są tak pilne, a muszę się nad nimi zastanowić', więc czas ucieka, a tematy leżą. Kilka zatem udało się przerobić i dzień zacząć z miłym poczuciem, że już się coś pożytecznego zrobiło.

Budzik właśnie obwieścił 5:50, czyli czas na pobudkę. A mnie się właśnie zachciało ogromnie spać. Jakoś ten dzień przetrzymam.

Miesiąc minął od ostatniego wpisu, czyli mniej więcej i od świąt. Jako że raczej zimno było na dworze (również i przymrozki), wiatry i deszcze, więc pogoda na rozwój ogródka średnia. Choć od kilku dni temperatury sięgnęły kilkunastu do nawet ponaddwudziestu stopni Celcjusza, czyli wszystkie rośliny dostały nagłego przyspieszenia. Wygląda na to, że bukszpany przyjęły się. Chyba wszstkie mają świeże przyrosty. To byłby chyba czas na pierwsze ich cięcie, ale nie wiem jak się do tego zabrać. I chyba jakieś nożyce powinnam do tego kupić?

Wczoraj wieczorem odebrałam przesyłkę z paprociami. Mam nadzieję zrobić pod jesionem taki trochę leśny zakątek. Nie wiem na ile, na tych paru metrach kwadratowych, się to uda.  W planie mam obsadzenie paprociami, konwaliami i innymi wiosennymi kwiatkami, które pod paprociami będą mogły w lecie zniknąć. Poza tym gdzieś oglądałam paprocie w połączeniu z tulipanami. Najpierw wiosną rzucał się łan tulipanów, a potem z pąków wyłaziły paprocie, które - gdy już urosły - zasłaniały zwiędłe tulipany przez resztę roku. Zobaczymy jak u nas wyjdzie. Na razie ogromnie się cieszę z jesiennych nasadzeń roślin cebulowych. No i jakoś tak wyszło, że róże (kolory) przechodzące w odcienie amarantu pięknie się tu prezentują. I w tę stronę będę szła: nie żółte, nie czerwone, ale różne formy różowych. Ładnie mi się komponują do niebieskich innych kwiatów (barwinki, hiacynty, szafirki, len).

Dzisiaj wyczytałam, że ceny owoców w tym roku będą obłędne: 26 zł za polskie truskawki w skupie. Zastnanawiam się, na ile ten problem jest faktyczny, na ile napędzany. Z roku na rok obserwuję ogromny wzrost 'wartości' polskich owoców i warzyw. Kiedyś to były najtańsze produkty. Teraz zaczynają mieć miano luksusowych, przy tych sprowadzanych z zagranicy. Czemu? Wg mnie to cwaniactwo a nie faktyczny wzrost kosztów. Jak to mi kiedyś jeden z lokalnych rolników stojących 'z pietruszką', na pytanie, czemu ma drożej niż w pobliskim sklepie, choć nie ma kosztów, podatków itd., wypalił: "a bo państwo wszystko kupią". Otóż nie. Choć bardzo bym chciała, to do lokalnych rolników jestem zrażona. Od czasu do czasu staram się na nowo przekonać, z różnym efektem.

Tym bardziej własne miejsce zaopatrzenia w postaci ogródka wydaje mi się cenne. Jeszcze nie robię tego dwuarowego ogródka, z którego mają być płody na rok dla całej rodziny (tutaj o nim pisałam), ale mam cichą nadzieję, że truskawek w tym roku kupować nie będę. Fakt, że pewnie będą później niż zazwyczaj, ale kwitną prześlicznie i w ogromnych ilościach. Nic mi w tym roku nie przemarzło, nawet oregano przetrwało zimę na dworze, więc biadoleń rolników nie rozumiem. Liczę na własne owoce. Warzyw jeszcze nie będzie, bo warzywnik czeka na swój czas. Na razie nawóz zielony go porasta. Choć pewnie to ostatnia chwila sadzić coś w tym roku, ale sprawy wsi odsuwają prywatne na bok. Ech, sprawdza się moje motto: jak ktoś gdzieś ma za dużo, to mu gdzie indziej brakuje.

Czas szykować śniadania. I do roboty.

Przy piwie...

..."w karczmie w Limanowej" chciałoby się rzec, ale to jeszcze nie wakacyjne tematy. Chociaż właśnie mnie natchnęło, że może by w Beskidy pojechać na wakacje? Zupełnie planów nie mamy. Około 5. sierpnia spotkamy się ze Skorką i Bubą w Borach Tucholskich. Tam spędzimy kilka dni. A co potem? Mieliśmy pomysł jechać z rowerami w Czechy, ale gdzie? Łu stwierdził, że najchętniej to by w domu posiedział i ja go rozumiem, bo ciągle mi mało i mało tego domu. Tego bycia u siebie; tej roboty to na dworze, to w środku; tyle jest do zrobienia; tyle do poczucia. A tu robota goni. Najchętniej to zmieniłabym pracę na jakieś 3/4 etatu, bo w dobie brakuje mi jakichś 3 godzin, żeby zrobić to, co bym chciała.

Przy piwie sobie siedzę. Piszę, bo Skorka naciska, ale wolę robić coś innego, bądź siedzieć i nic nie robić, niż siedzieć przed kompem.

Nie wiem czemu, ale to 'tutaj' jest jakieś inne niż w mieszkaniu. Tam było fajnie. Lubiłam nasze mieszkanie, ale zawsze to był taki przejściowy etap. Pamiętam jak na początku bałam się różnych błędów zrobionych przez budowlańców. Że dach odleci w jakiejś wichurze; że zacznie przeciekać w ulewie; albo się zawali pod ciężarem śniegu - na poddaszu mieszkaliśmy, więc te obawy z dachem wydawały mi się najbardziej realne i najbardziej w nas godzące. Nic się nie wydarzyło. Usterki były na bierząco naprawiane. A jak będzie tutaj? Na ile byliśmy w stanie dopilnować, to na pewno zbudowane jest solidniej, dokładniej, z lepszych materiałów. Daje mi to niewątpliwie większe poczucie bezpieczeństwa. Jednocześnie odpowiedzialność jest większa, bo jakaś usterka/awaria, to trzeba będzie sobie samemu radzić. Bez administatora, który zajmie się wszystkim. No, ale chyba damy radę?

* * *
Jak na razie to mamy najupalniejsze dni w roku. W domu jest gorąco (do 27 st. C), chociaż jakoś mi to za bardzo nie przeszkadza. Akurat weekend, więc powolutku coś tam sobie grzebię. Dzisiaj położyłam akryl na styku listew przypodłogowych i ścian (pisałam, że zrobili nam listwy? - nie pisałam) i jest ślicznie. Na razie na dole, bo na górze jeszcze nie poakrylowałam. Ale wreszcie osiągnęliśmy efekt wykończonej chałupy. Co prawda wykońćzona nie jest, ale ten brak listew najbardziej kuł po oczach. Od ostatniego wpisu to mamy zrobione jeszcze drzwi szklane prysznicowe i wejściowe do garderoby. Drzwi do garderoby udały się ślicznie i jesteśmy zadowoleni. Dwie płyty ze szkła mlecznego otwierane na boki, z prostokątnymi płytkami do otwierania. Kabinę prysznicową za to dzisiaj nie wiem czy nie zchrzaniłam. Mianowicie kupiłam jakiś środek do czyszczenia kamienia i przy okazji do powłoki 'przeciwkamieniowej'. Przy czym czegoś nie doczytałam i myślałam, że jak posmaruję tym środkiem, to będzie AntiCalc, a to chyba szkło powinno mieć powłokę (nasze nie ma) i ten środek na tę powłokę powinno się nanosić. Zapłaciłam za niego jak za zboże, więc wzięłam i i tak naniosłam. No i są maziaje na szybie. I chyba nie jest to za dobrze. Czy ktoś się orientuje, czy taki środek choć trochę chroni przed osadzaniem się kamienia?

* * *
Nie wiem czy już pisałam, ale wreszcie dorobiliśmy się żyrandoli w jadalni. Jeszcze zostały lampki nad blacikiem, ale nic nam nie pasuje. Poza tym mamy zamówione szafki do łazienek i schody zewnętrzne, te przy głównym wejściu. Aha, i jesze ŁÓŻKO! Będzie to pierwsze łóżko w naszym wspólnym życiu. Dotychczas ciągle po materachach się przewracaliśmy, czym pobliliśmy rekord Mieszczyków. A zamówione mamy takie:
(to ze strony MebleZKrakowa.pl) tylko bukowe barwione na dąb i bez tapicerki. Czekania jeszcze trzy tygodnie! Dlaczego to wszystko tak długo trwa?
Łóżko ma wg mnie kilka zalet, mianowicie udaje takie, co nie stoi na żadnej nodze. Ma nogi, ale tak głęboko umieszczone, że trochę wygląda, jakby wisiało w powietrzu. To się podoba Łu, mnie natomiast odpowiada to, że nie będzie nogi, w którą będzie się można kopnąć palcami! Wybrałam je również dlatego, że nie ma kantów, tylko zaokrąglone boki. Nie wiem czemu, ale wszystkie drewniane łóżka kojażą mi się z łódką, tzn. w sensie, że gdzie się nie siądzie, to siniaka się nabije. Nie, żebym była jakoś szczególnie podatna na siniaki, ale jakieś takie mam skojarzenia. Materace zawsze były miękkie dookoła, a wszsystkie łóżka, jakie widziałam kojarzyły mi się ze sterczącymi dechami, wystającymi elementami i różnymi 'pierdolnikami' o które można było się 'p...' (stąd skojarzenie z łódką). Mam nadzieję, że trafiliśmy na ideał.
Dobrze, czas iść spać, więc dobranoc.

Głupio się przyznać,...

...ale od wakacyjnego wyjazdu w Bieszczady maaało bywam na budowie. Czasu jakby jeszcze mniej? I choć dzieje się trochę, to sprawy pozabudowlane zajmują mnie jakby bardziej. I tak po kolei:
Siostrzeniec mi się urodził. :) Śpi toto takie, a absorbuje cały świat. W każdym razie ten bliższy.
Czyli jedna Siorka w szpitalu. :(
Druga przyjechała i jest. :)
Mama ma dzisiaj urodziny. :)
Tato w szpitalu. :(
Łu się rozchorował. :(
A ja jutro jadę na tydzień daleko, daleko. No i teraz pytanie, jaką emotkę mam przy tym postawić? Taką słodko-gorzką chyba. Jak wrócę, to może będę wiedziała w którą stronę bardziej.

A z budowlanych:
1. Skończyły się obróbki drzwi. W bramie garażowej wciąż trzeba zrobić najazd i odpływ.
2. Łazienki się nie zaczęły robić. Panowie nie mieli czasu. Może będą mieli czas od poniedziałku (z akcentem na 'może').
3. Projekt kuchni gotowy. Ale nie wiem czy tu wystawię. Już chyba aż tak nie będziemy się upubliczniać. Zainteresowanym podeślę link.
4. Zrobione są :) podłogi na górze. Oczywiście nie do końca, bo brakuje cokołów i listew w przejściach, które to będą robione po montażu drzwi.

A trawnik zarasta chwastami. :(

Laba...

...co oznacza, że dzisiaj li i jedynie:
- Byłam na działce, żeby się spotkać z umówionym gościem od posadzek. Gość był, obmierzył, umówiliśmy się co do ceny, szczegółów.
- Podjęliśmy decyzję co do posadzek (ten co powyżej), przez co musiałam zadzwonić do innego, żeby odmówić wizytę tegoż.
- Że już wiemy co i jak z posadzkami, to trzeba się rozejrzeć jeszcze w temacie odwodnienia liniowego w garażu. Niby sprawa błaha, ale gdzie ten odpływ ma być? Przed czy za bramą?
- Mamy opcję robienia posadzek z materiałem lub bez. No to szukamy ile musielibyśmy zapłacić za materiał kombinując go samodzielnie.
- No i muszę przygotować umowę. Może odłożę to sobie na jutro? Ale to się zazwyczaj źle kończy, bo potem się okazuje, że potrzebne było 'na wczoraj'.
- Dograliśmy spotkanie z projektantką z działki. Odezwała się w końcu. Za to nie odezwał się ten drugi, co to miał się odezwać w tym tygodniu, choć do niego dzwoniłam.
- Łu poprzeliczał coś z gips-kartonami. Jednak nie rąbnął się w obliczeniach, o czym pisałam wcześniej. Nie ma to jak zmieniać w trakcie.
- No i jeszcze przed nami spotkanie z projektantką (o 16:00) i podjęcie decyzji w temacie ogrodu.
- Aha, i dzwoniłam w sprawie glebogryzarki. Na ten weekend raczej nie ma szans. Zamówiłam na przyszły. Może to i lepiej? Jeśli trochę popada, to ziemia zmięknie i trochę się uleży i ułoży.
Pewnie to nie wszystko w temacie budowy na dzisiaj. Ale tak mniej więcej wyglądają nasze dni teraz. Nawet, jeśli nie jest to dużo, to do każdej sprawy/telefonu trzeba przygotować komplet informacji i nastawienie, żeby wszystko przebiegło sprawnie. Czasem wychodzi, czasem zupełnie nie. No cóż, zawsze to jakieś doświadczenie.

Sprawa goni sprawę...

...(do załatwienia)
Jako że znowu siedzę w domu, to wymyślam, co jeszcze zrobić, żeby się z budową obrobić. Tzn., żeby było zrobione więcej, niż mniej, bo jak będzie zrobione za mało, to potem podejmowanie decyzji na hurra i szukanie rozwiązania 'na wczoraj' to kiepsko wychodzi. Jakoś tak nam się na razie w miarę układa ta nasza układanka. Łu załatwi jedno, ja drugie, co pierwsze nie może, to drugie trochę popchnie, i tak się to jakoś toczy. Dzisiaj już myślałam, że mniej więcej wszystko na swoim miejscu, ale gdy tak zaczęliśmy weryfikować kiedy co, to wychodzi, że jednak nie.
1. Teraz robią ogrzewanie podłogowe, a 19. mają wchodzić z piankowaniem poddasza. Wcześniej trzeba ogarnąć jastrychy i gościa od sufitów, żeby przygotował stelaże przed pianką. No, ale tematu jastrychów nie mieliśmy ruszonych wcale. To szybciutko na oferteo się ogłosiłam. Zobaczymy efekt.
2. Kerbud zakwestionował grubość piachu w tynkach wewnętrznych. Powiedział, że trzeba je jeszcze przetrzeć i ściągnąć grubsze ziarna. No, i tej roboty to nie mieliśmy uwzględnionej w harmonogramie. I gdzie by ją upchnąć? Chyba dopiero po wysezonowaniu podłogi.
3. Ponieważ podłogę robią wszędzie, to będzie problem co zrobić z gratami, które jednak zdążyły się zgromadzić w środku. Wystawić pod chmurkę? Pytanie, jak długo jeszcze wykonawca będzie trzymał budę. Miał ją zabierać lada dzień. Może jeszcze te parę tygodni przetrzyma?

Trawienie komina

Komin już co prawda przetrawiony jakiś czas temu, ale może jeszcze kogoś zainteresuje.
Nie wiem na ile praktykuje się obecnie tradycyjne stawianie komina (z cegły od fundamentu po czubek), a na ile stawianie systemowych. W projekcie był systemowy, więc taki mamy. Zamieniliśmy tylko mercedesa Schiedel na taki produkowany przez lokalnego producenta polecanego przez hurtownika. Główna część składa się z dwóch rodzajów elemetów: zewnętrznego chyba z keramzytu, i wewnętrznego z ceramiki. W szczegóły techniczne nie będę wchodzić, bo w necie jest dużo na ten temat. Dla inwestora chyba największe znaczenie ma poprawne wykonanie całości i zwieńczenie komina, czyli ostateczny wygląd.
Najprościej jest chyba komin otynkować. Tutaj trochę postraszył nas wykonawca, że tynk odłazi pod wpływem zmiany temperatur, brudzi się. W koło jednak widać sporo tak zakończonych kominów i jak na razie nie widzę, żeby coś złego z nimi się działo. Ale wszystko to są nowe kominy. Może za parę lat nie będą już takie ładne? Komin tynkowany, to obok klinkieru jedyny jaki rozważaliśmy. Znaleźć można różne rozwiązania: obkładanie blachą, takimi płytkami plastikowymi przypominającymi łupek, płytkami klinkierowymi, ale dla nas priorytetem było zachowanie lokalnych i trwałych rozwiązań. Przy klinkierze to trochę ja się uparłam, bo Łu był chyba bardziej za tynkowanym. I teraz mamy śliczny, solidny kominek w kolorze pokrycia dachu:

Chciała Fifka...

...to niech ma. Chwilowo nie trawię, chwilowo wypluwam. Pomysł za pomysłem. To tak pod wpływem działań na działce.
Jak wiadomo, działkę mamy wilgotną, przynajmniej w tej najniższej części. A najniższa część zostanie najniższa, bo leży przy działkach sąsiadów, którzy też mają nisko (prawo zabrania odprowadzania swojej wody na teren nie swój, w związku z tym nie bardzo można zrobić skarpę tuż przy granicy bez narażenia się sąsiadowi i służbom przez niego uruchomionym). Jak napisałam post wcześniej będzie skarpka. Skarpkę chciałam umocnić kamieniami postlodowcowymi, których sporo w okolicy i na naszej działce się poniewiera. Chociaż w sumie to nie wiem, czy aż tyle, żeby jakiś logiczny murek umacniający. Ale ja nie o tym.
W poście sprzed kilku lat przedstawiłam pomysł na płotek wierzbowy. I tak teraz, trawiąc skarpę/wilgoć/szybkorosnące rośliny/chęć zasłonięcia ogródka/sugestie Łu o gałęziowym płotku wytrawiłam prawdziwy bezoar*. Moim bezoarem jest wierzba energetyczna, która - tadam - na Alledrogo kosztuje np. 9 zł za 200 sadzonek. W ciągu kilku miesięcy powinna mi stworzyć gęstwę, której jednak nie będzie szkoda wyciąć za jakiś czas. Bądź wycinać sukcesywnie i splatać sobie wiklinowe płotki do ogródka. A teraz powinna zadziałać na te wszystkie rzeczy. Ponadto, jeśli zdecydujemy się na przydomową oczyszczalnię, to wierzba jest chyba dobra jako naturalny filtrator. Choć nie można jej sadzić w pobliżu drenaży, bo rozwali wszystko.


*Kto nie wie, czym jest bezoar, to nie czytał Harrego Pottera. ;)

Nic nie piszę...

...bo jak zaczynam myśleć o czym, to trochę za dużo się tego bierze. I znowu musiałabym pisać, że mnóstwo rzeczy pozaczynanych, ale niedomkniętych. Jak niedomknięte, to nie ma się co chwalić. A końców nie widać. Z takich drobnych 'przebłysków' to robi się elewacja i już jest w całkiem zaawansowanym stadium. Komin skończony, choć nieobrobiony. Kupiliśmy parapety - z granitu strzegomskiego; jeden jest już nawet zamontowany. A poza tym plany, plany, plany, aż w głowach huczy. Jak rozplanować każde wnętrze dokładnie. Łazienki są stosunkowo niewielkie, mieszczą wszystko, ale żeby było wygodnie i zgrabnie to sporo musimy się nagrzebać, żeby dopasować. Nie chcę zanudzać dywagacjami np. na temat szafki podumywalkowej (którą wertowaliśmy przez kilka wieczorów, żeby zrezygnować ostatecznie), bo to nudne jak flaki z olejem. Ale swoje przetrawić musimy. To idę trawić.

Swak to, czy paszenog

Koleżanka w pracy wpadła ostatnio do pokoju z wieścią, że siostrze męża (koleżanki) urodził się syn. Nie wiem, co ją podkusiło, żeby koniecznie dociec któż on (noworodek) dla niej (koleżanki). Przeto całym pokojem siedzieliśmy i szukaliśmy.
Ciekawe jednak dla mnie było również, kto jest kim dla kogo, wśród naszej famili. I tak:
Karolina, siostra Łu, to dla mnie zełwa. Karol, wolisz, żebym zamiast per 'ciotka' zwracała się 'zełwo'? ;)
Druga 'ciotka', czyli Aga (a przy okazji i Dana), czyli moje siostry, okazały się świeściami (M.l.poj. świeść) dla Łu.
Chłopaki (czyli mężowie mój i moich dwóch sióstr) bez obrazy mogą nazywać się paszenogami ('nosz, paszenogu ty...'), za to dla nas (Agi, Dany i mnie) są oni swakami, lub bardziej swojsko szwagrami.
Idąc dalej, do mamy Łu powinnam mówić świekro, a do taty świekrze, na co oni powinni mi odpalić ze snechy. ;)
Dalsze koligacje też są ciekawe, a można o nich poczytać np. na eiobie

A wracając do koleżanki, to nowonarodzone dziecię to dla niej (najprawdopodobniej, ale całkiem poważnie) pociotek.

Drewno w łazience

Zacznę nie od łazienki, a od podłóg. Generalnie założenie mamy takie, żeby minimalizować ilość rodzajów użytych materiałów. Stąd plan, żeby np. całą podłogę na dole zrobić z jednego rodzaju materiału. Ponieważ dół obejmuje zarówno kuchnię, jak i łazienkę, wiatrołap, część komunikacyjną, więc raczej skończy się na jakichś płytkach gresowych. O kamieniu nie mam co marzyć ze względu na cenę. Decyzja zapadła, robimy jednolitą podłogę. Łukasz jest za białą, ja - nie. Tzn. wolałabym jakąś taką bardziej naturalną, która byłaby neutralnym tłem przez wiele lat. Szarość kamienia lub coś w brązach (beżach? - choć te wychodzą ostatnio z mody, ale za 10 lat pewnie i szary i biały też będzie nie na fali). Decyzja co do koloru czy faktury jeszcze nie podjęta, ale w każdym razie wiemy tyle, że całość będziemy starać się mieć dość jednolitą, w neutralnych kolorach bazowych.
Podobną ideą będziemy się kierować na górze, przy czym podłoga już nie będzie gresowa, ale drewniana. Jako że wszędzie będziemy mieć ogrzewanie podłogowe, to na dole pokrycie gresowe będzie idealne do takiego grzania, na górze będą pewnie panele przyklejone do podłogi (nie będzie 'panelowego' dudnienia - fuj).
A w łazience? I tutaj ja byłabym również za drewnem. Poza tym drewno z bielą rewelacyjnie się komponuje:

Może więc w łazience na górze drewno zamiast ceramiki? Cena, to ok. 150-250 zł/m2. Najdroższe jest drewno tekowe, ale i nadaje się do użycia nawet pod prysznicem.

A tak z ciekawostek, to Karolina sprzedała nam kiedyś temat wanien drewnianych produkowanych koło Strzelina przez Unique Wood. Piękne:

ale ceny rzędu kilkunastu, kilkudziesięciu tysięcy powalają. Może w kolejnym wcieleniu?

Open Finance: 'znajdziemy dla Ciebie kredyt jaki chcesz'...

...koń by się uśmiał.
Że z górki nie będzie, to wiedziałam, ale jednak spodziewałam się, że na tym ciągłym podejściu będą jakieś łagodniejsze kawałki. Jak na razie -- nie bardzo. Może należy się jednak cieszyć, że ogólny efekt jest dobry?
Pewnie tak. Bo przecież obecny etap jest wykonany naprawdę dobrze. Ile się jednak trzeba nagłówkować, żeby się nie zaczęło walić?
Z kolenych tematów do narzekania...
...od maja Łu biega do Open Finance dowiadując się o kredyty. W czerwcu podjęliśmy decyzję, że jednak będziemy się o takiż starać w tym roku. Do połowy lipca pozałatwialiśmy papierki, wycenę u rzeczoznawcy (800 zł), żeby przed końcem lipca wszystko było złożone. Doradca OF strasznie namawiał nas, na składanie do możliwie dużej ilości banków 'bo to większe możliwości wyboru, negocjacji'. Tylko, że ilość formalności w każdym z nich do przygotowania oferty była przytłaczająca. Każdy bank ma swoje formularzyki, swoje wymagania. Gość dostał od nas wszystkie dane, ale wypełniać musieliśmy wszystko sami: wypełnienie kosztorysów (na podstawie tabelki od rzeczoznawcy) to pół nocy siedzenia. Koniec końców złożone miało być do pięciu czy sześciu banków. Dwa dni temu jednak okazało się, że:
- w Banku Pocztowym to jednak wydanie decyzji potrwa jakieś dwa miesiące;
- DB - wymagają nagle pokrycia na całą budowę, więc nie możemy wnieść swojego wkładu po sprzedaży mieszkania, możemy za to podnieść kwotę kredytu;
- ING - nagle zmienił się papierek dotyczący wynagrodzenia -- trzeba złożyć nowy;
- PKO (już nie pamiętam, czy SA, czy BP) - jednak jest drogi i nie złożył, czy coś;
- BGŻ 'no przecież Państwo sami zrezygnowaliście' -- w sumie tak, bo JESZCZE COŚ trzeba było donieść i Łu machnął ręką;
- w którymś tam banku (już nie pamiętam którym) trzeba skany dziennika budowy, bo te, które dostarczyliśmy to się podobno nie nadają.
I tak oto, po trzech miesiącach działań OF stoimy w punkcie zero.

W zasadzie, po naszych doświadczeniach z bankami już do tego jesteśmy przyzwyczajeni. Jakoś dziwnie nie mogę się oprzeć wrażeniu, że to takie działanie marketingowe przez podnoszenie poprzeczki ciut wyżej. Im dalej klient brnie w gierkę, tym trudniej się wycofać, bo przecież tyle się już wysiłku w to włożyło, a 'jabłuszko' jest prawie na wyciągnięcie ręki. W pewnym momencie pętelka jest już na szyi, a bank mówi 'mam cię, rybko'. Nie tym razem. Zastanawiam się tylko, czy złożyć jakąś skargę na/do OF. Ma ktoś jakieś pomysły/doświadczenia w tym zakresie?

Jakoś tak czując, że prosto nie będzie tydzień temu złożyłam też wniosek do swojego banku. Jeszcze nie wiem, jaki będzie efekt. Obserwując bilans 'szczęśliwych' i 'nieszczęśliwych' przypadków nie nastawiam się pozytywnie. Bo albo nie będzie wcale, albo będzie drogo. Głupio mi tylko umawiania się z wykonawcą. Co prawda wie jak sprawy się mają i od czego są uzależnione dalsze prace w tym roku, ale jednak... Dla mnie to jakieś zobowiązanie względem kogoś. No i oczywiście byłoby miło przyglądać się, jak się mury pną do góry. Tym słodko-gorzkim akcentem - wystarczy na dziś.

Uff...

...miesiąc prawie minął od ostatniego wpisu. Tym razem jednak nie znaczy to, że nic się nie działo. Wręcz przeciwnie. Biegamy z piórkiem. ;) Opisać wszystkie perypetie trudno. Jak szło murowanie, smarowanie, zasypywanie piachu, bałagan na budowie (wkurzający), pomyłki i ratowanie, telefony, uzgodnienia.
Jak pisałam ostatnio mieliśmy skończyć do 15 czerwca. Oczywiście termin został przekroczony. Właściwie to chyba powinnam sypać iskry z oczu i strzelać piorunami, jednak cała sytuacja jakoś mnie nie zaskoczyła i (jak myślę) w miarę spokojnie to znoszę. Grunt, że stan zero można uznać za osiągnięty, choć jeszcze nie skończony. Tzn. płyta już jest, natomiast trzeba jeszcze ocieplić fundamenty i skończyć drenaż -- wtedy będzie wsio. Aaa, i jeszcze na teraz zaplanowane jest rozplantowanie ziemi. Nawieźli chyba z dwadzieścia ciężarówek. Jeśli to wystarczy, to będzie można już z tyłu ogród przygotowywać.

A co dalej?
Dzisiaj, korzystając z rozbitej głowy Polki i tego, że siedzę z nią w domu z tego powodu:
- ponownie wystawiłam ogłoszenia o sprzedaży mieszkania;
- dogadałam się z rzeczoznawcą o wycenę działki (powinien to zrobić do 5. lipca);
- 6. lipca załatwiamy formalności w OpenFinance co do kredytu, który -- mam nadzieję -- do września będziemy mieć przyznany, wtedy...
- we wrześniu start z murami;
- do końca listopada jest szansa na skończenie SSO (stan surowy otwarty);
- w zimie kupienie okien, żeby...
- wiosną je zamontować i zacząć...
- prowadzenie instalacji,
- tynkowanie,
- ocieplanie,
itd.

Odpowiedź Tauronu

A więc na swojego maila przedstawionego tutaj dostałam odpowiedź:

Szanowna Pani,

w odpowiedzi na Pani poniższą korespondencję TAURON Obsługa Klienta sp. z o.o. uprzejmie dziękujemy za zwrócenie naszej uwagi na ten problem. Pani sugestie pozwolą nam w przyszłości wyeliminować podobne zdarzenia oraz poprawić jakość obsługi Klienta

Serdecznie przepraszamy za wszystkie utrudnienia.

Zachęcamy do skorzystania z naszej strony internetowej www.tauron-pe.pl

Z poważaniem

PP

Departament Contact Center


Bardziej bezosobowego pisma dawno nie czytałam. Ale może coś to da? A może jutro jak tam pójdę, to pani zza biurka mi się zaśmieje w twarz. ;)

Dlaczego lubię Ikeę

Byliśmy dzisiaj w Ikei. Pewnie większość Polaków, przynajmniej tych mieszkających w okolicy większych miast, zagląda tam od czasu do czasu. O sklepie można pewnie wiele powiedzieć, zarówno na plus, jak i na minus. Niemniej ja mam raczej pozytywne odczucia. Powodów jest co najmniej kilka.
1. Relacja jakości do ceny. Można oczywiście powiedzieć, że jest to typowy market, o cenach i jakości marketowej. Stety/niestety ile procent Polaków stać na niemarkety? Robiłam kiedyś porównanie między Ikea a firmą produkującą meble na wymiar wykonania kuchni. Porównywałam meble o podobnym wyglądzie i standardzie. Relacja cen wyszła mniej więcej 1:3.
2. Jeszcze o jakości. Zapewne można znaleźć w Ikei produkty dobre i kiepskie. Nie spotkałam się jednak z produktem nie spełniających wymagań przeznaczenia. Być może dlatego, że od plastikowej rzeczy, wyglądającej jak jednorazówka i w cenie jednorazówki nie oczekiwałam trwałości na lata. Tu od razu dodam, że nie kupuję takich rzeczy, które wyglądają na jednorazówki - jakoś się to kłóci z moją potrzebą poczucia solidności i trwałości rzeczy. Chociaż nie, jedną z rzeczy, którą kupiliśmy 'tymczasowo' był worek na pranie, na metalowym stelażu. W planach mieliśmy zakup wiklinowego kosza, którego jednak do tej pory (10 lat ;) ) nie nabyliśmy. Tymczasówka wytrzymała jednak kilka lat i po jej połamaniu... kupiliśmy drugą taką samą. Wiklinowy kosz ciągle w planach.
3. Jakość obsługi. Praktycznie niewiele mieliśmy kontaktów z personelem I. Nigdy nie zdarzyło nam się załatwiać formalności reklamacyjnych - być może to nasze 'zezowate' szczęście. Niemniej chciałabym tu przytoczyć jedną sytuację. Dla naszego syna kupiliśmy w Ikea łóżeczko. Najtańsze i najprostsze w asortymencie. 10 lat temu kosztowało ok. 80-90 zł. Gdy już przestało być potrzebne pożyczyliśmy je jednym, później drugim znajomym. W komplecie wróciło do nas, jednak gdy było potrzebne dla Po - nie mogliśmy znaleźć śrub. Niewiele myśląc, mimo iż 8 lat już minęło od czasu kupienia, poszłam do sklepu z pytaniem, czy nie mogłabym takich śrub kupić. Nie było, ale pan poprosił mnie o adres. Po dwóch tygodniach przyszła do nas przesyłka prosto ze Szwecji ze śrubami. Za darmo. Tzn. dla nas za darmo, bo koszty przesyłki były wyższe niż koszt zakupu nowego łóżeczka!
4. Dostępność elementów. Praktycznie opisałam we wcześniejszym punkcie, ale dodam inny przykład. Z dwóch kompletów sztućców wyparowały nam 3 łyżeczki. Co można było zrobić? Kupiliśmy same łyżeczki z towarów przecenionych (zdekompletowanych). Od kilku lat dokupujemy po kilka sztuk brakujące elementy zastawy.
5. Dopasowanie asortymentu. A... jakoś tak nam pasują poszczególne elementy do siebie. Da się dobrać w różnych zestawach bardzo szerokie grupy: kuchnia + jadalnia + pokój. My mamy praktycznie jedną przestrzeń w mieszkaniu, z zamkniętą łazienką i zamykanym (choć rzadko) pokojem dla dzieci. Jak myślę nic się między sobą nie gryzie. Gdybyśmy chcieli dobrać elementy różnych producentów, nie byłoby tak łatwo. Pewnie fajnie, gdy w mieszkaniu latami są dobierane elementy, ale pierwsze co, to trzeba w nim zamieszkać i żyć na co dzień. Czyż nie?
6. Prostota - styl skandynawski. Może nie wszystkim, ale nam pasuje. De gustibus non disputandum est.
7. Wszystko w jednym miejscu. A tak, to ważne, choć może - niestety. Na chodzenie po sklepach nie mam po prostu czasu.
8. Propozycje aranżacji. Nie każdy kończył architekturę wnętrz. Nie każdy ma pojęcie o ergonomii czy wyobraźnię przestrzenną.
9. Skupienie na szczegółach. Podoba mi się, że elementy są zunifikowane. Pudełka pasują do miejsca w szafkach, kubeczki mają wycięcia w dnie, żeby woda spływała itp.
10. Rodzinne zakupy. Coś, co powoduje, że - odwrotnie niż w innych sklepach - po kolejnej wizycie nie mówię sobie 'nigdy więcej'. Czasem wybieramy się tam całą naszą czteroosobową bandą i przejście przez wszystkie sklepowe atrakcje nie jest proste. Jest jednak tak zorganizowane, że udaje się wyjść bez piany na pysku, z zakupionymi wszystkimi przedmiotami, które zaplanowaliśmy. Często z czymś jeszcze i to coś jeszcze praktycznie jest przyczyną dzisiejszego posta...
;)
...Praktycznie wychodząc natknęliśmy się na kubeczki z nasionkami. W zestawie są trzy kubeczki, sprasowana bryłka kokosowego podłoża i nasionka. Tutaj link do produktu Ikea. Kupiłam. A co! Z Mimonem posialiśmy mały ogródek. Jak nie ususzymy, no i jak wyrośnie, to w lutym będziemy ziółka na chlebek kłaść.

Teraz doniczki wyglądają tak:

Nadzieja umiera ostatnia ;)

No i skończyły się nasze plany o sprzedaży mieszkania w tym roku. Klienci (bardzo mili zresztą) odpisali, że jednak nie kupią naszego mieszkania. Patrząc na to, że grudzień się zaczął to nie ma praktycznie szansy na załatwienie wszystkiego w tym roku. Czas skończyć się łudzić i brać za plan B (a może to już C?).
Patrząc na jakby nie było nieco niepewny czas, a może i nasze nieryzykanckie podejście do życia ;), to nie zdecydujemy się na jakieś kroki, które mogłyby nas zaprowadzić na krawędź. Bo i po co? Sama budowa to już będzie niezła 'jazda bez trzymanki'. Wystarczy.

I co dalej?

Fundamenty w 2013. A później się zobaczy.

Cha... cha... cha...

...ha!
Tego bym nie przewidziała, a gdyby ktoś mi powiedział, to bym się popukała. Ale po kolei.

Zrobiliśmy dzisiaj piękny spacer rowerowy parkiem krajobrazowym doliny Bystrzycy. Jakby ktoś pytał, to polecam. Wracając wstąpiliśmy na działkę. Trzy sprawy:

1. Wydawało mi się, że za głęboko weszli przyłączem wody w działkę. Że powinno wyjść w narożniku domu, a wyjdzie prawie na środku. Kawałek taśmy pakowej + szczątki taśmy mierniczej - wszystko dało się sprawdzić. Małe zaskoczenie - wszystko wygląda OK.

2. Może już o tym wcześniej pisałam? Tak na oko odległość ściany sąsiada od naszej działki to 3 m. Tyle powinna wynosić odległość ściany bez okien i - jeśli dobrze pamiętam - to na projekcie również nie było żadnych okien. Korzystając z tego samego ustrojstwa zmierzyliśmy odległość domu sąsiada od granicy, wyszło ok. 3,5 m. I tu mały zonk, bo okna są. Jedno w garażu, drugie w pokoju na poddaszu. Hmm, i co teraz? Kłócić się z sąsiadem? Zablokować odbiór? O pół metra? Niby nic, ale akurat z tej strony będziemy mieć taras i bardzo na rękę było dla mnie, że okien nie będzie. Głównie to mi chyba przykro, bo z sąsiadami raczej dogadywaliśmy się bez problemu. Więc czemu nie zapytali chociaż?

3. No i punkt kulminacyjny zwiedzania włości. W planie było pozbieranie pomidorków, które akurat się zaczęły czerwienić. Idziemy na grządkę, której zza chaszczorów zazwyczaj nie widać. Podchodzimy, patrzymy, a tu... grządki nie ma! Cały teren jest pięknie zryty przez dziki. Dokładnie to, co przekopałam i jakieś drobne kawałki w miejscach, gdzie usunęłam wysokie chaszcze i dało się choćby kocyk dla Po położyć.
Jak one znalazły ten mój mały spłachetek? A może to nie dziki? Choć myślę, że ludzie by jednak jakieś inne ślady zostawili. Żeby było śmieszniej, to obryte było wszystko, co było przeze mnie w tym roku ruszone. Z wyjątkiem fragmentu z pomidorami! Wytłumaczy mi ktoś, czemu dziki nie rzuciły się na pomidory?
Łu tylko stwierdził: "Wiedziałem, że tak będzie!". A ja w sumie się cieszę, że moje założenia, żeby grosza w to nie wkładać, były słuszne. ;) Kawałek miałam przekopany, to mam jeszcze raz. Na wiosnę będzie łatwiej to ruszyć. ;)