Przyroda w zimie

 Tak, mamy zimę w tym roku. Na razie jakieś 4 dni, ale zawsze. Mrozy sięgnęły nawet -14 st.C.

Ale nie mam czasu pisać. Dodam tylko zdjęcia tego, co widać za oknem.

Z miejsca pracy widzę wyżeraczy ostrokrzewów. Chyba mróz przekonał ptaki do tej przekąski.

Tu bodajże zwykły kos w szacie zimowej.

A tu wczorajsze  odwiedziny w ogródku.

I dzisiejsze odwiedziny. Tu znowu kos i coś, czego nie widziałam i nie znałam wcześniej. Wg atlasu ptaków ynika, że jest to droździk. Były jeszcze chyba kwiczoły, ale zdjęcia nie mam.

Biała liszka

Już kiedyś jakąś liszkę dawałam. Ta będzie kolejna. Dziwna taka. Biała. Znalazłam trochę białych gąsienic w sieci, ale miały raczej sterczące szczecinki, a ta wygląda jak puchate piórko. I tak najpierw pomyślałam, jak wzięłam gałązkę: że kokon pająka, potem że piórko się przykleiło do listka.

Włoski miękko się układają, ciałko pod spodem nieco jakby zielone, jak gąsienica bielinka kapustnika.
Może to jakaś Spilosoma? Może kiedyś ktoś tu zajrzy i mnie oświeci? Do żadnego zdjęcia mi nie pasuje.

Kląskawka...

...wygląda tak:

A dokładniej pan kląskawka. Pani bym pewnie za nic nie rozpoznała. Może, gdyby ptaszki były razem, to bym stwierdziła, że 'to to'. A tak ogólnie to na początku zupełnie nie wiedziałam, co to może być. Różowy brzuszek, to może jakaś dziwna makolągwa, ale sprawdziłam, że ta nie ma czarnej głowy. Może gil. Ale gil, to z kolei mocną czerwienią daje. I to chyba nie pora na gile. Ogólnie, w naszych okolicach gili nie widywałam. Pamiętam tylko raz, po drugiej stronie Wrocławia. W każdym razie "Ptaki" z serii przewodników Collinsa są wspaniałą książką i udało mi się do 'kolekcji' zaobserwowanych ptaków dodać właśnie kląskawkę.
Zdjęcie słabiutkie, bo tak na szybko pierwsze zrobione. Drugiego już nie zdążyłam przyłozyć. A było to tak że ptaka widziałam dzisiaj kilkukrotnie przez okno, ale aparat zawsze był gdzie indziej: ja w pokoju, aparat w kuchni, ja w kuchni - sprint do pokoju nie wystarczył. Tym razem też goniłam, ale ptaszek posiedział akurat tyle, że kliknęłam.
No i jak widać, pogoda pochmurna, deszczowa. Pada od nocy. To cudownie!!! - oczywiście. :)

Pleszka...

...a dokładniej samiczka pleszki.

Chyba po raz kolejny powtórzę, że obserwacji mam sporo, jednak zanim zdążę złapać aparat, to już nie ma co fotografować. Tym razem ptaszek też uciekł z płotu dosłownie naprzeciwko mnie (jakieś 6-7 m w linii prostej), gdzieś w bok, więc zdjęcie już z większej odległości. I też zrobione w ostatniej chwili, przed ucieczką.
Jeszcze lepsze ujęcie miałabym dzisiaj dla sroczki. Niestety, za wolna jestem na ptaki. Obiektyw 300 jak widać ładnie ściąga, ale i tak ptaszek to ledwie jakiś ułamek kadru. Do zdjęć przyrodniczych się nie nadaję. Ale i tak będę robić.
A może to jednak samica kopciuszka?

Rudzik...

...w wielkanocny poranek. Z księżycem w tle.

Zima do nas przyszła

Dziś po raz pierwszy, może i od roku, spadł śnieg. Nie napiszę, że po raz pierwszy tej zimy, bo zima oficjalnie skończyła sie ponad tydzień temu.

Leży sobie naa drogach i liściach. Jest cicho i bardzo sennie. Pracować się (w domu) nie chce. Wygląda tak, jakby cały świat spał. No, może z wyjątkiem ptaków. Przed chwilą siedział sobie taki jeden na gałązce przede mną. Coś trochę czerwonego na głowie, myślałam, że dzięcioł. Na szczęście lornetka w zasięgu ręki. Dzisiaj zatem mogłam poobserwować przez chwilę grubodzioba.
Zdjęcie oczywiście z netu (z wikipedii):


A tu już moje własne zdjęcie sprzed kilku dni:

Koziołek sarny z ułamanym jednym różkiem praktycznie codziennie wędruje mi przed oknem, gdy pracuję.

Hatifnatowie...

...wyglądają tak:

...i motyl...

...a właściwie motyl nocny, czyli ćma. Do gąsienicy opisanej w poprzednim poście mogę dodać do kompletu postać dorosłą. Najprawadopobniej płci męskiej, choć martwej:

Liszka...

...to takie ładne polskie słowo. Czyż nie? Ostatnio natknęłam się na 'usługi barberskie' które wywołały u mnie dreszcz obrzydzenia i zadumę, czemu nie są używane takie słowa jak golarz, golibroda, balwierz?

Ale wracając do liszki, dzisiaj strzygąc ogród natknęłam się na takie cudo:

aha, zdjęcie z telefonu tradycyjnie nie jest jeszcze dostępne, to dodam póżniej. W każdym razie to ogromna gąsienica bodajże zwisaka tawulca. Robi wrażenie. Ma potwornie żarłoczną paszczę. Ale i tak jej nic nie zrobię, choć juz obżarła kilka gałęzi lilaka meyera. Niech sobie je. Póki nie będzie ich dziesięciu, to jakoś damy radę.
A tutaj zagadka: gdzie jest gąsienica:

Kosy, wycieczka, lody, śmiecenie...

...czyli o wszystkim i o niczym.

Siedzę w kuchni i obserwuję, jak kos wyciąga dżdżownice z ziemi. Wczoraj trochę padało, więc pewnie dżdżownice są przy powierzchni. Podjadł sobie najpierw kilka, potem nazbierał pełen dziób i poleciał.

* * * 

Wczoraj wybraliśmy się na wycieczkę rowerową do Kątów Wrocławskich. Jakieś 15 km w jedną stronę samochodem. Rowerami jechaliśmy po polnych drogach, to może trochę mniej, ale za to trudniej, bo dość kamieniste te drogi były.
Miało nie padać, choć pogoda była dość pochmurna. Miłosz nawet stękał, że pewnie jak ruszymy, to zacznie, na co ja stwierdziłam, że jak nie pojedziemy, to nie zacznie, więc jedźmy, bo zależy mi na deszczu. I faktycznie, ostatnie kilometry przed celem jechaliśmy w dość rzęsistym opadzie mobilizując dzieciaki obietnicą lodów. Na miejscu poszliśmy do http://krecelody.pl/. Po zamówiła sobie trzy gałki  w miseczce, z polewą i posypką. Full wypas, bo Łu zawsze oponuje w takich przypadkach. Potem, gdy z Miłoszem niemalże zaczęli sobie wyrywać wafelek-miseczkę, to powiedziam, że niech sobie zamówią jeszcze po gałce. Zatem Po zjadła cztery gałki lodów. Chyba jak nigdy. Miłosz wcześniej w wtrząchnął ciepłą szarlotkę z gałką lodów i bitą śmietaną. W każdym razie przeczekaliśmy trochę, aż się przejaśniło i ruszyliśmy z powrotem. Gdzieś polnymi drogami, w deszczu. W którymś momencie sobie pomyślałam, że nie pamiętam, czy kiedykolwiek miałam przebitą oponę. I to było w złą godzinę, bo nie minęło 10 minut jak poczułam, że mi koło dobija. A do domu jeszcze jakieś 6 km. Zatem Łukasz wziął dzieci i pojechali, a ja pompkę (tragiczną) i na piechotkę trochę próbowałam dopompowywać i jechać, ale to nie miało sensu, bo nie byłam w stanie przejechać więcej niż 100 m. Zatem tylko pompowałam i szłam. A deszcz padał coraz mocniej. I tak sobie szłam, w suchych butach, w ostatnio kupionej bluzie softshelowej, więc też suchej i było mi ciepło. I tak cudownie. I tak sobie myślałam, że to właśnie moja bajka sobie tak chodzić z dala od wszystkiego. W deszczu czy w innych okolicznościach przyrody - i tak było pięknie. Niemalże żałowałam, że Łu wyjechał po mnie kawałek samochodem, ale to już tylko na trasie przez naszą wieś, to nie byłoby tak fajnie.

* * * 

Może nie 'pet challenge', ale z pokrewnych tematów. W jednym miejscu przy drodze, którą jechaliśmy, zobaczyłam dużą pryzmę gałęzi sosnowych. 'Znowu ktoś wywalił śmieci' pomyślałam i pojechałam dalej. W kolejnej wsi jednak jeden pan sprzątał przed posesją resztki po ścinaniu sosnowych drzew. Górne części były wycięte. Zatem podjechałam i zapytałam, czy to po jego robocie gałęzie zostały wywiezione do lasu? Zdziwił się, powiedział, że robiła to jakaś firma, której na szczęście jeszcze nie zapłacił i zatem nie zapłaci dopóki nie posprzątają. I faktycznie, gdy spacerowałam w drugą stronę pryzmy nie było. Nie wiem, czy pozbierali i wyrzucili w innym miejscu, ale gdyby za każdym razem mieli raz i drugi zbierać śmieci i szukać, gdzie je podrzucić, to może w końcu zaczęli by śmieci wywozić do przeznaczonych do tego miejsc? W kilku okolicznych miejscowościach są tzw. PSZOKi, czy punkty selektywnej zbiórki odpadów komunalnych. Wystarczy tam.
Choć patrząc szerzej zastanawiam się, co dla przyrody czy Ziemi jest bardziej korzystne. Odpady organiczne porzucone gdzieś, gdzie przyroda sama się z nimi upora, czy zebranie takich śmieci na śmietnisku. Nie wiem co tam z nimi się dzieje. Podobno są jakieś kompostownie, ale czy to działa i gdzie?

Przyrodniczo...

...dzisiaj będzie.
Nic to, że ogród powoli nabiera kształtów i powinnam jakieś zdjęcia wrzucić. Kwiaty kwitną; drzewa rosną; wszystko rozrasta się nieziemsko a ja tylko ciągle zaglądam w prognozy pogody i monitoruję deszcze - bo to mi teraz głównie spędza sen z powiek. Oczywiście, jeśli chodzi o ogród. Bo spraw ogólnie mam dużo innych.
Sporo ostatnio obserwacji wszelakich. W okolicach zalęgła się dzieżba srokosz. Wróble już przyzwyczaiły się do poidła z wiadra, jakie dla nich przygotowałam, i regularnie poją się przy oknie w jadalni. Zagląda również ptaszek, którego rozszyfrowałam jako makolągwę. Dzisiaj jednak w okno łupsnęło coś małego, co siadło potem pod fotelem i siedziało sobie chwilę. Ponieważ kotów kręci się tu dużo (za chwilę i o tym), więc poszłam do ptaszka - bez problemów dał się wziąć na ręce, czyli mocno musiał oberwać.

Ptaszek to najprawdopodobniej łozówka. Jest nieco mniejszy od wróbla. Ma taki dość długi i ostry dziobek. Chwilę spędził w moich rękach (dwa razy mnie okupał w tym czasie) i furgnął najpierw na fotel, potem już sobie w dal. Jak i skąd do nas dotarł? Nie widziałam tu takich, ale może wiatr przywiał, bo burza była wcześniej?
Jeśli chodzi o koty, to łapią wszystko co się rusza. Myszy, ptaki, jaszczurki. Ostatnio próbowałam uratować wróbelka-żółtodzioba z paszczy Fifi. Zabrałam jej ptaszka, który był w dość niezłym stanie, choć rankę miał. Niestety, uciekł mi z ręki na co Fifi tylko czekała. Porwała go w zęby, chyc przez płot, i tyle ich widziałam.
Jak już tyle o ptakach to (a może już to opisywałam?) niedawno udało mi się (chyba) uratować wróbelka, kóry leżał na drodze. Najprawdopodobniej po bliższym spotkaniu z jadącym samochodem. Wyglądał jak martwy i gdyby nie to, że łypnął oczkiem, pewnie bym nie zwróciła na niego uwagi. Ale skoro łypnął, to nie mogłam go tak zostawić na środku drogi. Przez jakieś 10 minut dochodził do siebie. Najpierw był jak sparaliżowany, potem myślałam, że odpływa, ale w końcu się pozbierał i w lesie pofrunął na gałązkę i dość sprawnie wylądował.

Wydawałoby się, że problematyczne są te nasze wielkie okna, choć okazuje się, że wielkość nie ma znaczenia, bo ostatnio widziałam, jak ptak walnął w malutkie okienko od garażu sąsiadów.

Obserwacji przyrodniczych jest więcej, choć czasu mało. Dla przykładu ostatnio zastanawiałam się, co się dzieje z 'naszymi' zaskrońcami. W tym roku nie miałam okazji ich zaobserwować. Nasza działka jeszcze się nie 'zakrzaczyła'. Sąsiadów też są coraz bardziej cywilizowane. Pomyślałam, że poszły sobie. A tu wczoraj, gdy kopałam dołki pod wrzosy, jakieś takie białe 'mentosy' wysypały się z ziemi. W pierwszym momencie pomyślałam 'kamyczki', bo ciągle ich dużo w ziemi. Gdyby nie to, że kiedyś na jakimś blogu ogrodowym nie widziałam zdjęć jaj zaskrońca, to pewnie trochę by trwało, zanim bym się zorientowała, że to może żyć. Roślinkę wsadziłam. Jajeczka schowałam. Przykryłam kamieniem (nie za mocno). Nie wiem, czy warunki zostały właściwe. Mam nadzieję, że coś się z tych jajeczek jednak wykluje. Jeśli nie zaskroniec, to przynajmniej jaszczurka. Ostatnio Fifi kilka upolowała. Niestety.

I ostatnia ciekawostka z dzisiaj... rozmawialiśmy sobie z dziadkiem o ogródku. Kiedyś dziadek miał fioła na punkcie działki, a że 'za dziedzica' był przygotowywany przez ogrodnika, to wiedzę ma niemałą. I jakoś tak dziadek dzisiaj rzucił, że jeszcze jeża mi na działce brakuje. Powiedziałam mu, że jak działka bardziej zarośnie i będzie okazja, to i jeż się znajdzie. I jakiś domek dla niego też. Nie minęło parę godzin, a tu przed domem jeż sobie tup, tup. Jeszcze może nie na działce, ale jak mu będzie dobrze, to trafi.

Dzisiaj historyjki...

...o ptakach. A może i nie tylko.

Ostatnio na spacerze idziemy sobie koło naszej najruchliwszej drogi. Patrzę, a tu jakiś ptasi trupek leży sobie na środku pasa. Nagle trupek łypie oczkiem, czyli jednak nie do końca taki martwy. Wzięłam wróbelka, widać, że taki podsypiający był. Głowa mu leciała, oczka zamykały się. Niczym poza tym nie ruszał. Zapewne przeżył bliskie spotkanie z jadącym samochodem. Na szczęście nie trafił jeszcze pod koła, ale przy dłuższym leżeniu na drodze - licho wie co by z tego było.

Potrzymałam ptaka w rękach, najpierw jakby odpływał, po około 10 minutach jakby mu trochę przeszło. Już wczepił się pazurkami. Po kolejnych paru minutach furgnął na gałązkę w lesie, gdzie pewnie przez jakiś czas jeszcze dochodził do siebie. Nie wiem, czy ostatecznie pozbierał się, zostawiliśmy go na tej gałązce, na którą całkiem sprawnie doleciał i wylądował. Na drodze mógłby nie zdążyć dojść do siebie.

Kolejny ptaszek, to rudzik Robin - jak go już sobie nazwałam. W ubiegłym roku chyba pisałam, że mieszka sobie w kupie drewna pobudowlanego, od czasu do czasu wychodził bardzo ostrożnie z tej kupy. Ogólnie taki ptaszek 'przyziemny', nigdzie wyżej czy dalej nie podlatywał, zawsze widziałam go na ziemi lub najniższych gałązkach. Jak się nie ruszał, to nie do zauważenia.
Po sprzątnięciu kupy drewna rudzik jakby zaniknął. Nie widziałam go całą zimę - no cóż, pewnie zabraliśmy mu bardzo dobre schronienie. A tu od jakichś dwóch tygodni widuję go (o ile to ten sam) w prawie tym samym miejscu. Ciągle tylko jednego i nie wiem, czy to taki samotniczek?

Ze dwa tygodnie temu zawitały do nas szpaki. Przyleciały sporym stadkiem, usiadły na kalenicy w równym rządku - żałowałam, że aparatu nie mam. Kalenica wyglądała jak grzebień.

Kilka dni temu z kolei pojawiły się kopciuszki.

O, a właśnie w tej chwili objawiła się dzieżba! Nawet udało mi się zrobić zdjęcie! Brzydkie bo brzydkie, ale dałabym. Tylko, że wysłałam, a na guglu nie ma i nie mogę dodać. :(

Biurko w gabinecie stoi pod oknem, więc mam dobry widok na to, co się dzieje przed domem. Dodatkowo naprzeciwko okna wsadziliśmy klon szczepiony globosum (czyli taka kulka liści na patyku). Jak widzę wraz z płotem jest ulubionym ptasim punktem obserwacyjnym. Pisać się nie da bo ciągle coś przelatuje. :)

A ze zwierzątek, to ostatnio zając się pojawił. Wyskoczył rano Łukaszowi spod samochodu. Zająca jeszcze u nas nie widziałam. Za to sarny przez całą zimę jakby się wyprowadziły, ale ostatnio znowu widuję na naszej 'ścieżce dzików'.

* * *
Zdjęcie dzieżby nadal się nie dodało do profilu guglowego. Mamy za to jeszcze pliszkę siwą, która od kilku dni regularnie odwiedza naszą działkę. Mam wrażenie, że wybiera mi cały torf, który zakwasza jedną z grządek. Z kolei wróble wybierają nam ziarna z dosiewki trawy. Tylko szpaki łażą po trawniku i wybierają sobie owady zaśpiewując przy tym pięknie.

Gwiazdki na szybach

Pamiętacie gwiazdki szronu na szybach? Siedzenie w ciepłej chałupie, gdy na zewnątrz mróz. Od mrozu oddzielają zaparowane okna, czasem po prostu zamglone, a czasem wymalowane w łuki, gwiazdki, kryształki. Jako dziecko próbowałam czasem stworzyć obrazki chuchając na szybę i obserwując jak zamarza. Oczywiście nie udawało się to w oknie z podwójnymi szybami, bo temperatura od wewnętrznej strony raczej nie była ujemna. W starych pociągach jednak była taka szansa. I z tym kojarzą mi się zimowe jazdy do Babci i Dziadka prawdziwym parowozem. W obrazku można było 'wychuchać' okienko, w którym widać było zazwyczaj czerń nocy.
Teraz już chyba nigdzie nie ma okien jednoszybowych. Praktycznie nigdzie nie stosuje się też okien skrzynkowych, w których często wewnętrzne skrzydła ściągano na lato i zakładano z powrotem na zimę uszczelniając przestrzeń pomiędzy skrzydłami gazetami, szmatkami. Bardziej dbające o estetykę gospodynie owijały ocieplenie na przykład bibułą. Żeby było ładnie. Takie przynajmniej mam wspomnienia z okien obserwowanych w dzieciństwie. I takich nie widziałam już ho, ho.
Myliłby się jednak ten, co sądzi, że na super, hiper energooszczędnych oknach gwiazdki są niemożliwe. Czytaj: ja się myliłam. Bo jednak bywają:

Znowu kroczek...

...do przodu.
Wczoraj chłopaki (Łu i Tato) skończyli montować gniazdka. Czyli elektryka pi razy oko skończona. Choć nie, bo przecież trzeba pomontować wszystkie lampy i zabrakło jakichś gniazdek. No i cała elektryka związana z pompą ciepła i reku jeszcze niezagospodarowana. Jeśli chodzi o pompę, to wczoraj z Tatem zbieraliśmy się z budowy na obiad, gdy przyjechał jakiś wielki wóz, że on do nas z przesyłką. Adres się zgadzał, ale ja nie miałam pojęcia o co chodzi. Łu się domyślił, że to przyjechała pompa. Trochę problem, bo my już wyjeżdżaliśmy, a Łu też się spieszył gdzieś tam, no ale nic, trzeba wyładowywać. Tylko, że nie bardzo było jak. Fakt, że dojazd do garażu nieprzygotowany, ale gość miał być z paleciakiem, to dałby radę. Ale się zaparł, że się nie da, bo droga nieprzejezdna. Skoro nieprzejezdna, to niech sobie jedzie. To proszę podpisać, że państwo odmówili. Nic nie odmawialiśmy. Obraził się. I później do wieczora było wydzwanianie między Łu, wykonawcą, firmą kurierską i nadawcą przesyłki, po czyjej stronie problem.
Odwiozłam Tatę na dworzec i wybrałam się na wycieczkę rowerem po okolicy. Kurcze, od stu lat nie byłam sama gdzieś na polach. Zadzwoniłam do Skorki, żeby dać jej posłuchać polskich skowronków, których kilka latało nade mną i każdy swoją własną piosenką zachwalał okolicę. Niestety, Kornwalia skowronków nie usłyszała.

Potem podjechałam posiedzieć w chałupce, popatrzyłam na ptaki, których masa się kręci. Standardem są oczywiście wróble, mazurki, kopciuszki, szpaki, kosy czy sroki. Ale jest też sporo takich, których nie znam. Podejrzewam pierwiosnka, czyli ptaszka, którego poznaję po charakterystycznym głosie 'cip ciap cip ciap cip ciap', ale po wyglądzie już nie (tym bardziej, że jest kilka innych podobnych)

(to za wikipedią)

dzierzby gąsiorka

(zdjęcie z wspaniałego blogu Macieja Szymańskiego)

kląskawki

(również z blogu Macieja Szymańskiego).
Widziałam polującego krogulca i podrygującą ogonkiem pliszkę siwą.
I pomyśleć, że można sobie siedzieć w pokoju i przez okno obserwować takie cudeńka. Szczególnie kopciuszki są ciekawskie i zaglądają co się robi. No nic, założenie naturalnego ogrodu bez chemii może być pasjonujące.

Jestem...

...jestem.
Po pierwsze po problemach z ociepleniem straciłam trochę serce do budowy. Roboty z odkręcaniem problemów było trochę. Łu kilka dni docieplał 'stryszek' wdychając kłaki wełny mineralnej. Do oczyszczenia były też ściany, co częściowo zrobił Łu, częściowo panowie od regipsów, a na trochę i ja się załapałam. Na szczęście Łu już się obrobił z robotą, choć nie jest to tak, jak miało być, i niezadowolenie i niesmak został.
Trochę inaczej jest z regipsiarzami. Ci z kolei bardzo porządnie pracują, zrobili już sporą część sufitów. Niedługo ściany i sufity będą czekały na mnie, ale najpierw wykonawca tynków ma jeszcze zaległe szlifowanie i dokańcznie niedoróbek.

Po drugie pewnie nadal bym nic nie pisała, zawalona robotą, ale znowu jestem chora. Znowu mam gardło. Ja stawiam na jakiegoś syfa z klimatyzacji. Mama Łu wygania mnie do alergologa. Chyba jutro spróbuję się zarejestrować, ciekawe za ile miesięcy dostanę się. :/

W niedzielę na działkę trafił dziadek (Łu), czyli pradziadek Mi i Po. Gdy dorwał się do pomidorów (w liczbie dwóch), to pierwsze co zrobił, to je zatyczkował (jakimiś zdechłymi badylami nienadającymi się do niczego). Przyszedł do nas i opowiadał o pomidorach z taką radością, że dzisiaj nabyłam dodatkowych sześć krzaczków i komplet tyczek. Krzaczki wsadziłam do ziemi. Tyczki zostawiłam dziadkowi na sobotę. Niech sobie szaleje. Dla takiej radości warto. :)
Kopiąc ziemię pod pomidory pod jednym z płotów wykopałam... zaskrońca. Siedział sobie w ziemi, pewnie trochę zmarźnięty, bo dzisiaj pogoda w kratkę. W każdym razie zwierzątko odpełzło w piękny łan maków, co to wyrósł u sąsiada. Maki pokażę może trochę później, w interpretacji Łu, natomiast zaskroniec na moim zepsutym cykadle wyglądał tak:

Jako, że ostatnio widziałam w tamtym kącie również jaszczurkę, to Miłosz jest wniebowzięty. Węże i jaszczurki jakoś specjalnie go rajcują. Ciekawe jak długo jeszcze. ;)
W urzędowaniu na działce towarzyszył mi kopciuszek. Taki ptaszek. Zdjęcia nie zrobiłam, ale wygląda tak (zdjęcie z tej strony):

Bardzo interesowało go, co robię. Podlatywał, zaglądał mi do wiaderek.
Poza tym przed domkiem łaziła sobie bażancica. O taka (i z kolei z tego bloga):

I pomyśleć, że niedługo będziemy sobie mogli obserwować różne takie z własnych okien. Tylko zakrzaczyć trochę trzeba tę naszą posiadłość, bo nawet ślimaki będą nas omijać.