Chujowa ogrodniczka

 Małgorzata Rozenek (nawet wiem kto) wcieliła się w jakąśtam super panią domu. Nie wiem, nie oglądałam, nie pamiętam nawet jaką, a tak na szybko w necie nie znalazłam. Niemniej pewnie na tej bazie na FB powstał profil Chujowa Pani Domu, która, choć nie obserwuję, od czasu do czasu mi się przewija z całkiem trafnymi obserwacjami życia. 

Tyle, tytułem wstępu.

Dzisiaj od rana siedziałam w ogródku. W zasadzie wczoraj też. I w tygodniu jedno czy dwa popołudnia. A w zasadzie powinnam sięgnąć jeszcze dalej, bo chyba w ubiegły weekend obrabiałam różankę przy tarasie. Trwało to niemożliwie długo, ale coś ogarnęłam. Teraz zabrałam się za róże w przedogródku. Jest ich może ze trzydzieści krzaczków róży rabatowej, więc takich drobnych, ale przystrzyganie zajęło mi chyba ze trzy dni. Zatem już pięć czy sześć dni znęcam się nad różami (a w zasadzie one nade mną), choć stanowią one ułamek w moim ogrodzie. I tak sobie dziubię, tnę, wyciągam gałązkę po gałązce, palce mam pokłute. Nogi oczywiście też. Ba, w brzuch też mi się powbijały i gdzie się tylko dało. I tak wycinam te kolczaste gałązki co chwilę natykając się na jakiegoś kolca i sobie myślę, że jak to jest, że ci wszyscy ogrodnicy w tych filmikach tak szast, prast, ciachu, ciach i tną te róże, wyrywają, kopią i bach, zaraz jest zrobione, wszystko na swoim  miejscu? Nic się nie ciągnie, nie rozwleka, nie zahacza, nie rozsypuje. Żaden mąż nie wchodzi w środek wychodzących właśnie tulipanów, nie wykopuje czegoś z ziemi depcząc po właśnie, z pełnym poświęceniem wystrzyżonym krzaku. Wszystko mają pod ręką, narzędzia naostrzone i nie pordzewiałe. Wszystko ograbione, przystrzyżone, albo chodzą sobie na bosaka i kopią gołą nogą miękką ziemię. No jak?

U mnie ciąg zdarzeń jest zawsze z jakimś felerem. Wyrywam trawkę, nawinie się przegapiona gałązka z cierniem, albo na pewno się urwie, wrzucam do wiaderka, taczki, na pewno poleci obok; albo zahaczy się o rękawiczkę i w ogóle poleci w innym kierunku. Przystrzygłam winogrono, to ocięłam wszystkie gałązki, które je przytrzymywały i zwisło; poprosiłam syna o spalenie wyciętych róż, i żeby po troszeczkę dokładał; najpierw wszystko zakopcił, potem, zanim się zorientowałam, zalał wszystko wodą, więc nawet sama tego dobrze nie zrobię; i tak dalej, i tak dalej. I tak sobie dzisiaj w ogródeczku działałam, było pięknie, a mi ciągle ta chujowa ogrodniczka chodziła po głowie.

Żeby nie było, że źle, to pododa była śliczna, a nad domem kołowało stado blisko 50 żurawi. Może to na szczęście? Czy żurawie, to szczęśliwe ptaki? Chyba mają wysokie notowania gdzieś w Japonii. Motyli jeszcze w tym roku nie widziałam, ale tydzień temu pierwszą ważkę w ogrodzie.

Pierwszy motyl...

...w tym roku to cytrynek.
Właśnie siedzę przed kompem.
Rano ogarnęłam trochę chwastów i poszłam robić wiosenne porządki na naszej ulicy. Wygarnęłam 5 worów śmieci. Głównie pochodzących z budowy zlokalizowanej na początku naszej uliczki. Zatem worki ze śmieciami postawiłam właścicielowi pod drzwiami. Mam nadzieję, że się ucieszy.

 Ogólnie u nas we wsi dzisiaj dzień sprzątania wsi. Dobra akcja. Mam nadzieję, że będzie rozwijać świadomość, że to nie tak, żę 'wiatr śmieci posprząta' - jak usłyszałam od sąsiada (innego niż właściciel powyższych). Dużo pracy w narodzie, ale optymizm, że to się zmieni, mnie nie opuszcza.

Zdjęcia

W weekend pracowałam w ogródku, za to nie robilam zdjęć. Przedwczoraj (wtorek) wracając wieczorem po pracy zaskoczyło mnie, że iryski zakwitły. Zatem z rana cyknęłam kilka fotek:

I krokusy, których nie mogę zobaczyć rozkwitniętych:

Czosnkom jeszcze trochę brakuje:

A tu tulipany wychodzą:

Z nową wiosną...

...nowy ogród.
Pojechałam trochę, bo nie nowy, ale jak co roku trzeba od nowa zasuwać i nowe coś zrobić.
Czasu mało, ale w ten weekend udało mi się oba dni spędzić w ogródeczku. Od razu napiszę, że zdjęć nie ma, bo wolałam pracować zamiast latać i cykać zdjęcia. A zdjęcia byłyby co najmniej dwa, bo pięknie zakwitł jaśmin (choć oba krzaczki mam w piip miejscu, bo jeden za śmietnikiem na skrzynce elektrycznej, a drugi ma zasłaniać rurę od szamba, ale coś mu się nie chce), a na trawniku wyszły pierwsze krokusy. Fioletowe. Takie przecinki. Pogoda taka se, więc zazwyczaj są zwinięte. Pewnie zanim je zobaczę rozkwitnęte, to będą już przekwinęte. :p

W ogródku robię, robię, robię... końca nie widać. W zasadzie to jakbym nie zaczęła, bo grzebnięte w stu miejscach i nigdzie konkretów.
W zasadzie dziwny mam ten ogród. Gdzie nie patrzę, jak ludzie przygotowują coś w ogrodzie, to w zasadzie zajmują się na przykład całą grządką. Od początku do końca: skopią, odchwaszczą, przykryją agrowłókniną (lub nie), rozparcelują kwiatki, wkopią, rozgrabią, dadzą ściółkę z kory (czy jakąś inną).
Ja działam w jakiś zupełnie dla mnie nieogarnięty sposób. Tu kawałek zgrabię, znajdę chwasta, to się zabieram za jego wyrywanie, ale nie bardzo idzie, to próbuję wykopać, zrobił sie dołek, to trzeba zasypać, to może ziemię przygotuję, ale to muszę gdzieś wykopać. Rano wyciągnęłam cebule, co to je jakiś czas temu kupiłam, z myślą, że wsadzę do ziemi i w zasadzie na dzisiaj wystarczy. Nie wiem jak to się stało, że wyciągnęłam tylko te cebule (potem cały dzień leżały na trawniku) i stwierdziłam, że tylko przegrabię ziemię przy jagodach, bo ich praktycznie nie widać. Zaczęłam zgrabiać liście, których w zasadzie nie miałam jak już upchnąć do kompostownika. To może by się jednak wziąć za kompostownik. Ale dopiero w piątek zamówiłam sito do kompostu. To pewnie przyjdzie gdzieś w tygodniu. W każdym razie na razie nie wydobędę kompostu. Ale kompost prawie wypływa. To może by jednak sprzątnąć w koło. Bo jak już to sito przyjdzie, to nawet nie będzie gdzie przesiewać i gdzie tego kompostu użyć.

Zatem przez cały dzień głównie cięłam gałęzie z kompostownika na drobniejsze, zrobiłam porządek wokół, przegrabiłam wgłębnik. Potem wzięłam się za skarpkę przy kompostowniku. Kiedyś to było najśliczniejsze miejsce na działce, bo z kilkoma kwiatkami (gdy reszta była obrazem nędzy i rozpaczy(. :) Teraz, w cieniu, nic tam nie chce rosnąć oprócz chwastów. Podnóże skarpki wykończyłam kostkami granitowymi. Głównie po to, żeby się skarpka nie rozłaziła.
Powyżej grabiłam, grabiłam, grabiłam. Bo rosły tam nawłocie, komosy, bylice i wrotycz. Czyli same sterczące badyle, a pod nimi perz.
Wygrzebałam resztki włókniny, przykryłam co wyłazi z ziemi. Na to przewaliłam kupę chwastów. I tak będzie to stało ze trzy tygodnie. Może w tym czasie padnie to, co pod włókniną?

I na tym w zasadzie miałam kończyć, ale trzeba było jeszcze pozbierać narzędzia. I te nieszczęsne cebulki, które cały dzień smętnie leżały na trawniku. Ale że cebulki lilii zdążyły podpleśnieć, to jednak trzeba je było wstawić do ziemi. Popatrzyłam po grządkach, 'to może tu'. Wsadziłam pierwszych kilka, ale ziemia była jakaś taka z chwastami. To znowu za widły i przekopać kawałeczek. Zmieściły się tam dwie odmiany lilii (czerwona i różowa), niebieskie kosaćce, białe kosaćce abisyńskie i błonczatki. I na koniec, to znaczy na przedzie, zawilce. Na obrazku były w kolorach niebieskim, czerwonym i  białym. Mam nadzieję, że pi razy oko to wszystko będzie jakoś współgrać.
Nie napisałam jeszcze, że zamówiłam chyba 100 różnego rodzaju bylin i cebul. Planuję wtykać w tym tygodniu. Może wreszcie ten nasz ogród się choć trochę kwitnący zrobi?

Wiosna...

...w ogrodzie.
W tym roku mamy niespodziankę od losu, bo zima była. Nie tak jak kilka lat temu np. w środę (to chyba w 2013), czy w niedzielę (jakoś rok wcześniej), ale mróz nawet ze śniegiem trzymał od początków stycznia do połowy lutego.
Za to z początkiem marca rozpoczęła się wiosna. Choć może to falstart, ale można już było zacząć różne ogrodowe prace.
I tak:
1. Udało mi się już przygotować do wiosny rabatę z różami i lawendami;
2. przekopać rabatę obok;
3. zasadzić 8 róż;
4. kupić i zasadzić różaneczniki na rabacie pod kuchennym oknem (w projekcie były tam laurowiśnie, ale tych ma być sporo w innych miejscach to stwierdziłam, że jedna z rododendronami też się nada, tym bardziej, że są zimozielone i kwitną pięknie wiosną);
5. ściągnąć szmatę i zgrabić rabatę między śmietnikiem i  bramką;
6. wygrabić i odchwaścić rabatę od wschodniej strony, w tym pościnać wrzosy, trawy, poziomki; również poprawić agrowłókninę - tę co się ostała. Jeszcze trochę mi zostało, ale już bliżej końca niż dalej.

Mimo takiej roboty oceniam, że pracy mam jeszcze na jakieś 2 tygodnie (14 roboczodniówek). Wydawało mi się, że to bardzo dużo, choć jakoś, gdy dziadek dzisiaj zagadał, że niedługo będę  mogła zacząć prace w ogródku zrobiło mi się ciepło na serduchu, że już tyle mam zrobione.

Aha, nie napisałam, że kupiłam też dwa bukszpany w kuli o śrenicy ok. 40 cm (w Lerła były) i wsadziłam. Wyglądają ślicznie, choć trochę mnie martwią, że były wykopywane z ziemi, czyli korzenie mają pocięte dość mocno. Przycięłam zatem liście również. Myślę, że jednak trochę za mało. I teraz mam dylemat, czy czekać co z tego wyniknie: czy 'kulki' pousychają czy dadzą sobie radę. W pierwszym przypadku będę żałowała wydanych pieniędzy (100 zł) w drugim, że nie kupiłam więcej. Tak po polsku powinnam się cieszyć, bo pretekst do zmartwienia się znajdzie. ;)

Na Allegro kupiłam też pigwowca wspaniałego (takiego na nalewki), kalinę japońską (bodajże) i trzy sosny kosówki 'gnom'. Te ostatnie mnie trochę martwią, bo za 26 zł kupuje się taki mały pipsztyczek zaszczepiony na patyku. Rośnie toto powoli - po 10 latach ma mieć pół metra, czy jakoś tak. Po 30 - metr czy półtora. Przecie toto zostanie zdeptane zanim te pół metra urośnie. No nie wiem co z tego będzie. A trzy musiałam kupić (tak w projekcie stało). Na zmarnowanie pewne.

Jedna rzecz bardzo mnie pocieszała, że takie przygotowanie do wiosny gdy już rośliny są, w porównaniu do tego, gdy trzeba przygotować grunt, idzie stosunkowo szybko. Trochę powycinać, trochę pograbić, wybrać chwasty. Voila!
Tylko grabienie trawnika jest chyba gorsze niż kopanie. Na razie nie musimy wertykulować, ale pewnie za rok czy dwa trzeba będzie takie ustrojstwo nabyć.