...no kiedy?
Dzisiaj trochę luzu. Dzieci wysłane na wakacje z dziadkami. Dzień bez planów i przymusu do czegokolwiek. Fajny.
Nie znaczy to jednak, że nic nie robię. Dziubię. Lubię dziubać.
Odziubałam czerwoną porzeczkę. Mam nieduży krzaczek, który rośnie pod wiśnią, trochę w cieniu, więc za duży raczej nie będzie. W tym roku wyszło ok. 0,6 kg owoców. Wystarczyło na 4 małe słoiczki galaretki. I więcej chyba nie trzeba. Jest się czym radować, porzeczkę bardzo lubię, ale słodkości już nie, zaś Łu trochę galaretki omija. W sumie się nie dziwię. W zeszłym roku zrobiłam również jakieś słoiczki ze swojej - wyszły pięknie. Potem kupiłam kilogram czy dwa i tu porażka. Nie ścięły się zupełnie. Nie wiem czemu.
W każdym razie zebrałam też trochę wiśni. Za wcześnie jest, ale niedługo można się spodziewać nalotu szpaków, który może zniweczyć nadzieję na jakiekolwiek własne przetwory z moich dwóch małych wisienek. Dlatego może lepiej po troszeczku szybciej, niż gdy będzie już za późno? W każdym razie kilogram wiśni nazbierany. Z tego kilograma puściło pół litra soku, który zawekowałam w butelce w korku na sprzężynie. I mam.
Napisałam jeszcze na lokalnej grupie pytanie, gdzie można kupić maliny. I można. W zawrotnej cenie 12 zł za kilogram. Planowałam 3 kg i zastanawiałam się, czy mi 100 zł wystarczy. Wystarczy na 5 kg. U lokalnego rolnika, który ma dobre opinie, jeśli chodzi o jakość. I niedługo będą wiśnie (6 zł) ogórki, są już ziemniaki młode i czosnek. Będą śliwki, brzoskwinie.
A mi skarbiec przetworów rośnie i czuję się bogata jak nigdy. Tym bardziej, że zdobytym namiarem już się mogłam podzielić, a przecież nic to nie kosztowało.
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą filozofowanie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą filozofowanie. Pokaż wszystkie posty
niedziela, 28 czerwca 2020
piątek, 1 maja 2020
Jest takie słowo...
...jutrać.
Już nie pamiętam, czy tu pisałam gdzieś o prokrastynacji? Że to moja wieczna bolączka, ale słowo brzmi, hmm..., nie mówiąc o wymowie.
Aaa, i nie dalej jak przedwczoraj Danutka się skarżyła, że wszystko odkłada na później, że jak nie ma bata nad sobą, to nie jest w stanie się za coś zabrać. Świetnie ją rozumiałam!
A teraz już wiem, że ja jutram. Dana zresztą też.
Leczyć się z tego czy nie?
czwartek, 24 stycznia 2019
Mróz, bliskie spotkania trzeciego stopnia i choroby...
...czyli jednak zima.
Szkoda tylko, że mróz bez śniegu. Byłoby pięknie, gdyby w koło było biało. Byłoby mniej depresyjnie, bo byłoby więcej światła. Jest jak jest, przynajmniej błota nie ma, więc jest się z czego cieszyć.
Kota wychodzi i wraca jak najszybciej z zimnym futerkiem. Wskakuje na kolana albo komputer, żeby się zagrzać. Łowi myszy na potęgę. Zastanawiam się ile ich (myszy) tu w koło mieszka, i że jeszcze wszystkich nie wytępiła?
Jeśli chodzi o życie wkoło, to ostatnio na uliczce obok miałam bliskie spotkanie z dzikami. Wracałam od koleżanki. Wiedziałam, że mogę się natknąć, bo tam dziki na okrągło gdzieś się kręcą. Jest tak, że idąc od koleżanki najpierw domy są po prawej stronie, a później po lewej, a po prawej nieużytek. I między tymi domami z prawej i lewej drogę przecina dzicza autostrada. Mając tę świadomość szłam najpierw blisko płotów tych po prawej, z myślą, że szybko hycnę na lewo i wtedy do już z górki. Doszłam do krańca płotu i wtedy, na mojej wysokości ŁYIIII... ŁYIII... Momentalnie fala gorąca, w tył zwrot i tylko szybka decyzja czy skakać przez płot i robić z siebie głupka, czy jednak dostojnie zająć strategiczną pozycję trochę dalej (tam był podjazd bez bramy, to mogłam się schować za jakąś skrzynką elektryczną). Zaczęłam się wycofywać ze świadomością, że gdyby dzik zaszarżował, to pewnie nawet przez ten płot nie zdążyłabym przeskoczyć. Był o szerokość drogi, czyli jakieś 8 m.
Dziki przelazły przez drogę. Pierwszy dość duży, drugi trochę mniejszy. Ten pierwszy miał ogon do góry, to nie wiem,czy był pokojowo nastawiony. Na szczęście nie zaczęły kwiczeć gdy przeskakiwałam między jedną stroną a drugą, bo to byłoby centralnie na ich trasie. Nie zdecydowałam się na kontynuowanie trasy, bo ostatnio koleżanka w tym samym miejscu naliczyła 13 dzików przechodzących z jednej strony na drugą. Czyli w każdej chwili reszta kawalkady mogłaby się napatoczyć. Zadzwoniłam po Łu i na metalowym rumaku uratował mnie z opresji.
Ale w sumie nie o tym miałam pisać. Miałam o tym, że Po jest chora. Wczoraj miała prawie 40 st.C. Dziś już chyba lepiej. Ja za to siedzę i pogrążam w maraźmie. Coś bym zrobiła, ale nic mi się nie chce. Tyle czasu zmarnować? Zgroza!
Choć nie do końca, bo skończyłam książkę Yuval Noah Harari (Yuvala Noacha Harariego? - powinniśmy to odmienać, czy już się coś zmieniło w zasadach j. polskiego?) Sapiens. Od zwierząt do bogów i zaczęłam drugą tegoż autora Homo deus. Generalnie bardzo mocno systematyzują dylematy, które pewnie nie tylko w mojej głowie ukształtowały się w ostatnim czasie. Dylematy egzystencjalne. Referować książek nie będę. Polecam. Myślałam, że przechodzę kryzys wieku średniego, ale jednak to chyba jakaś ogólniejsza tendencja w wątpliwościach, które rodzą się po spojrzeniu na ten najpiękniejszy ze światów. Cieszę się z jednej strony, że wszytko mi się ładnie poukładało, w wiedzy w jakim punkcie życia, cywilizacji, społeczenstwa się znajduję. Stoję tylko w punkcie, że muszę podjąć decyzję 'Co dalej?'. I jeszcze nie wiem.
Kilka dni temu rzuciłam Łukaszowi, że powinnam przestać zajmować się poprawianiem świata w koło, i powinnam zająć własną karierą (jak głupio to nie brzmi) i rozwojem dzieciaków. Pierwsze sprawia mi ostatnio przyjemność, czuję, że mam niejaki wpływ na to, w jakim punkcie się znajduję i co mogę. Drugie, bo z jednej strony mam poczucie, że ostatnie lata mocno zaniedbaliśmy, ze względu właśnie na 'ratowanie świata' w koło nas, drugie, że za jakiś czas zapewne wyniki na tym polu będą sprawiały mi przyjemność. Zaś ich brak - poczucie zmarnowania życia. Tylko co tu można zrobić? Nie mam jakiegoś planu i chyba brak mi wiedzy. Nasi rodzice radzili sobie jak mogli i potrafili, czyli generalnie byłyśmy puszczone samopas. Miało to i dobre i złe stony. Dobre, bo uczyłyśmy się samodzielności. Głównie na własnych błędach; z lepszym instynktem (to chyba ja). Gorsze, bo nie uczyłyśmy się systematyczności i pracowitości. Tu chyba lepiej wyszła Aga, której więcej w tym zakresie włożyła do głowy Babcia Kazia. Ja się codziennie zmagam z własnym lenistwem i brakiem umiejętności zarządzania sobą w czasie. Ale wchodzę w rozważania bez puenty.
Chciałam dobrnąć do innego tematu, mianowicie bodajże w niedzielę Łu trafił na jakiś artykuł dot. genealogii. Dotarł do portali, gdzie można wrysowywać swoje drzewo, dane o antenatach, pociotkach, zstępnych. Jeśli ktoś już ktoś daną osobę opisał w innym drzewie, to można znaleźć trochę informacji wpisanych przez inne osoby, jak można się spodziewać - spokrewnione. Można też dotrzeć do dużej ilości zdygitalizowanych dokumentów. Szczególnie tereny zaboru pruskiego miały również w tym zakresie Ordnung jak się patrzy i Łu znalazł sporą ilość udostępnionych dokumentów z Wielkopolski. Wraz z aktami narodzin, ślubów czy śmierci. Dokumenty poświadczające rannych w I wojnie światowej. Dotarli w przodkach do XVIII w. Ja, że głównie mam rodzinę z kresów, to niewiele się dogrzebałam. Trochę liczę na połączenie drzew z rodziną, która z tego co wiem ma wygrzebane dużo głębiej korzenie. Portale dają taką możliwość, ale oczywiście nie za darmo. Na razie się zastanawiamy, czy płacić, bo niby zachęcają, że 2 tygodnie za darmo, ale jest w tym sporo kruczków:
No i możliwe są badania DNA. Ale to temat na kolejny post.
Z ciekawostek, to wygrzebałam fiszkę Tajnej Policji w Opolu kartoteki personalnej osób, które w jakikolwiek sposób angazowały się po stronie polskiej Josefa Nolla. Tak się nazywal mój pradziadek.
Czy to jednak o niego chodzi? I o co w sumie chodzi w tej fiszce?
Ponieważ rodzinę mamy na Śląsku Opolskim i tam zawsze były korzenie mojej Babci, to na fali starania się o niemiecki paszport myśleliśmy, że właśnie te śląskie korzenie rodzina będzie starała się wykorzystać w wykazaniu swojej niemieckości. Pamiętam tylko, że Babcia powiedziała, że tą drogą się nie da. Może to świadczy właśnie, że przedwojenna rodzina czuła się jednak bardziej z Polską związana? Choć wiem, że Babcia chodziła do 8 letniej szkoły niemieckiej. Jeden z braci Babci był w Wermachcie (ha!), drugi w Wojsku Polskim. Babci mąż, czyli Dziadek Józek z kolei pochodził z Wileńszczyzny. Choć jego mama, czyli moja prababcia, bodajże z Kamesznicy, spod Baraniej Góry (górolka, znaczy się) i w tamtych okolicach też mamy rodzinę.
Eee, posprawdzałam na mapie gdzie jest Nowa Wieś Królewska i Szczepanowice. Obie są obecnie w granicach administracyjnych Opola. Wiem, że babcia urodziła się w Ligocie Małej koło Polskiej Cerekwi, czyli niby opolszczyzna, ale jednak wtedy ludzie tak nie skakali z miejscowości do miejscowości. Raczej o innego Józefa Nolla chodzi.
I tak mniej więcej wygląda śledztwo rodzinne. Potwornie wciąga, szczególnie jeśli odkryje się jakąś perełkę. Ja perełek nie odkryłam, ale miło jest, gdy się widzi, że np. w budowanym drzewie genealogicznym ktoś jeszcze nawiązuje do osoby w naszym. Obecnie algorytmy umożliwiają dowiązania na bazie dostępnych danych. Można zweryfikować, czy to o tę osobę chodzi; w rozszerzonej wersji potwierdzić zgodność; nawiązać kontakty. Pytanie, czy to robić?
I kolejny zwrot wątpliwości, wracając do książek Harariego. Opisuje on rozpad więzów rodzinnych w procesie 'cywilizowania' się nas. Że zastępujemy te więzi innymi więzami, z różnymi grupami, z którymi się obecnie bardziej utożsamiamy. Po co się stresować ciotką pijaczką, skoro można mieć fun w Partii Przyjaciół Piwa? I tu smutne fakty. Szeroka grupa rodzinna jest dużo bardziej odporna na wpływy z zewnątrz. Trzeba się do niej dostosować, czasem nie jest nam 'po drodze'. Jednak zwarty front dużej rodzinnej grupy to ogromne wsparcie w latach kryzysowych. Obecnie jesteśmy samowystarczalni. Każda jednostka stara się mieć swoje mieszkanko, utrzymywać się. I nie jest to trudne w obecnych czasach. Jeśli jednak wróciłyby czasy walki o przetrwanie, to zostajemy sami.
Może czasem warto posłuchać bajek? Tym razem Merida Waleczna:
Szkoda tylko, że mróz bez śniegu. Byłoby pięknie, gdyby w koło było biało. Byłoby mniej depresyjnie, bo byłoby więcej światła. Jest jak jest, przynajmniej błota nie ma, więc jest się z czego cieszyć.
Kota wychodzi i wraca jak najszybciej z zimnym futerkiem. Wskakuje na kolana albo komputer, żeby się zagrzać. Łowi myszy na potęgę. Zastanawiam się ile ich (myszy) tu w koło mieszka, i że jeszcze wszystkich nie wytępiła?
Jeśli chodzi o życie wkoło, to ostatnio na uliczce obok miałam bliskie spotkanie z dzikami. Wracałam od koleżanki. Wiedziałam, że mogę się natknąć, bo tam dziki na okrągło gdzieś się kręcą. Jest tak, że idąc od koleżanki najpierw domy są po prawej stronie, a później po lewej, a po prawej nieużytek. I między tymi domami z prawej i lewej drogę przecina dzicza autostrada. Mając tę świadomość szłam najpierw blisko płotów tych po prawej, z myślą, że szybko hycnę na lewo i wtedy do już z górki. Doszłam do krańca płotu i wtedy, na mojej wysokości ŁYIIII... ŁYIII... Momentalnie fala gorąca, w tył zwrot i tylko szybka decyzja czy skakać przez płot i robić z siebie głupka, czy jednak dostojnie zająć strategiczną pozycję trochę dalej (tam był podjazd bez bramy, to mogłam się schować za jakąś skrzynką elektryczną). Zaczęłam się wycofywać ze świadomością, że gdyby dzik zaszarżował, to pewnie nawet przez ten płot nie zdążyłabym przeskoczyć. Był o szerokość drogi, czyli jakieś 8 m.
Dziki przelazły przez drogę. Pierwszy dość duży, drugi trochę mniejszy. Ten pierwszy miał ogon do góry, to nie wiem,czy był pokojowo nastawiony. Na szczęście nie zaczęły kwiczeć gdy przeskakiwałam między jedną stroną a drugą, bo to byłoby centralnie na ich trasie. Nie zdecydowałam się na kontynuowanie trasy, bo ostatnio koleżanka w tym samym miejscu naliczyła 13 dzików przechodzących z jednej strony na drugą. Czyli w każdej chwili reszta kawalkady mogłaby się napatoczyć. Zadzwoniłam po Łu i na metalowym rumaku uratował mnie z opresji.
Ale w sumie nie o tym miałam pisać. Miałam o tym, że Po jest chora. Wczoraj miała prawie 40 st.C. Dziś już chyba lepiej. Ja za to siedzę i pogrążam w maraźmie. Coś bym zrobiła, ale nic mi się nie chce. Tyle czasu zmarnować? Zgroza!
Choć nie do końca, bo skończyłam książkę Yuval Noah Harari (Yuvala Noacha Harariego? - powinniśmy to odmienać, czy już się coś zmieniło w zasadach j. polskiego?) Sapiens. Od zwierząt do bogów i zaczęłam drugą tegoż autora Homo deus. Generalnie bardzo mocno systematyzują dylematy, które pewnie nie tylko w mojej głowie ukształtowały się w ostatnim czasie. Dylematy egzystencjalne. Referować książek nie będę. Polecam. Myślałam, że przechodzę kryzys wieku średniego, ale jednak to chyba jakaś ogólniejsza tendencja w wątpliwościach, które rodzą się po spojrzeniu na ten najpiękniejszy ze światów. Cieszę się z jednej strony, że wszytko mi się ładnie poukładało, w wiedzy w jakim punkcie życia, cywilizacji, społeczenstwa się znajduję. Stoję tylko w punkcie, że muszę podjąć decyzję 'Co dalej?'. I jeszcze nie wiem.
Kilka dni temu rzuciłam Łukaszowi, że powinnam przestać zajmować się poprawianiem świata w koło, i powinnam zająć własną karierą (jak głupio to nie brzmi) i rozwojem dzieciaków. Pierwsze sprawia mi ostatnio przyjemność, czuję, że mam niejaki wpływ na to, w jakim punkcie się znajduję i co mogę. Drugie, bo z jednej strony mam poczucie, że ostatnie lata mocno zaniedbaliśmy, ze względu właśnie na 'ratowanie świata' w koło nas, drugie, że za jakiś czas zapewne wyniki na tym polu będą sprawiały mi przyjemność. Zaś ich brak - poczucie zmarnowania życia. Tylko co tu można zrobić? Nie mam jakiegoś planu i chyba brak mi wiedzy. Nasi rodzice radzili sobie jak mogli i potrafili, czyli generalnie byłyśmy puszczone samopas. Miało to i dobre i złe stony. Dobre, bo uczyłyśmy się samodzielności. Głównie na własnych błędach; z lepszym instynktem (to chyba ja). Gorsze, bo nie uczyłyśmy się systematyczności i pracowitości. Tu chyba lepiej wyszła Aga, której więcej w tym zakresie włożyła do głowy Babcia Kazia. Ja się codziennie zmagam z własnym lenistwem i brakiem umiejętności zarządzania sobą w czasie. Ale wchodzę w rozważania bez puenty.
Chciałam dobrnąć do innego tematu, mianowicie bodajże w niedzielę Łu trafił na jakiś artykuł dot. genealogii. Dotarł do portali, gdzie można wrysowywać swoje drzewo, dane o antenatach, pociotkach, zstępnych. Jeśli ktoś już ktoś daną osobę opisał w innym drzewie, to można znaleźć trochę informacji wpisanych przez inne osoby, jak można się spodziewać - spokrewnione. Można też dotrzeć do dużej ilości zdygitalizowanych dokumentów. Szczególnie tereny zaboru pruskiego miały również w tym zakresie Ordnung jak się patrzy i Łu znalazł sporą ilość udostępnionych dokumentów z Wielkopolski. Wraz z aktami narodzin, ślubów czy śmierci. Dokumenty poświadczające rannych w I wojnie światowej. Dotarli w przodkach do XVIII w. Ja, że głównie mam rodzinę z kresów, to niewiele się dogrzebałam. Trochę liczę na połączenie drzew z rodziną, która z tego co wiem ma wygrzebane dużo głębiej korzenie. Portale dają taką możliwość, ale oczywiście nie za darmo. Na razie się zastanawiamy, czy płacić, bo niby zachęcają, że 2 tygodnie za darmo, ale jest w tym sporo kruczków:
- W sumie nie wiadomo dokładnie za co się płaci.
- Aby dostać darmowe 2 tygodnie, to już trzeba podać numer karty kredytowej. Czyli nawet jak zrezygnujesz, to i tak cię mają namierzonego.
- Fajnie jest poznać innych, ale podobnie inni mają dostęp do ciebie. Może to być korzystne, ale czy zawsze?
- Konstrukcja opłat jest tak zmontowana, że mi się włącza czerwone światło. Jak zapomnisz zrezygnować, to automatycznie zabierają ci kaskę za rok (ponad 100 dolców). Po roku pewnie dokładanie to samo. Jak zrezygnujesz, to ciekawe jakie dane stracisz? Niby wracasz do wersji podstawowej, ale czy dane, które się zebrało z wersji pełniejszej też kasują?
- Na razie zaobserwowałam, że po kilku dniach cena trochę spadła. Chyba warto poczekać.
- Jeśli się zdecydujemy na jakiś darmowe dwa tygodnie, to chyba lepiej najpierw uzupełnić co się da, a dopiero później uzupełnić. Nie spieszy się.
No i możliwe są badania DNA. Ale to temat na kolejny post.
Z ciekawostek, to wygrzebałam fiszkę Tajnej Policji w Opolu kartoteki personalnej osób, które w jakikolwiek sposób angazowały się po stronie polskiej Josefa Nolla. Tak się nazywal mój pradziadek.
Ponieważ rodzinę mamy na Śląsku Opolskim i tam zawsze były korzenie mojej Babci, to na fali starania się o niemiecki paszport myśleliśmy, że właśnie te śląskie korzenie rodzina będzie starała się wykorzystać w wykazaniu swojej niemieckości. Pamiętam tylko, że Babcia powiedziała, że tą drogą się nie da. Może to świadczy właśnie, że przedwojenna rodzina czuła się jednak bardziej z Polską związana? Choć wiem, że Babcia chodziła do 8 letniej szkoły niemieckiej. Jeden z braci Babci był w Wermachcie (ha!), drugi w Wojsku Polskim. Babci mąż, czyli Dziadek Józek z kolei pochodził z Wileńszczyzny. Choć jego mama, czyli moja prababcia, bodajże z Kamesznicy, spod Baraniej Góry (górolka, znaczy się) i w tamtych okolicach też mamy rodzinę.
Eee, posprawdzałam na mapie gdzie jest Nowa Wieś Królewska i Szczepanowice. Obie są obecnie w granicach administracyjnych Opola. Wiem, że babcia urodziła się w Ligocie Małej koło Polskiej Cerekwi, czyli niby opolszczyzna, ale jednak wtedy ludzie tak nie skakali z miejscowości do miejscowości. Raczej o innego Józefa Nolla chodzi.
I tak mniej więcej wygląda śledztwo rodzinne. Potwornie wciąga, szczególnie jeśli odkryje się jakąś perełkę. Ja perełek nie odkryłam, ale miło jest, gdy się widzi, że np. w budowanym drzewie genealogicznym ktoś jeszcze nawiązuje do osoby w naszym. Obecnie algorytmy umożliwiają dowiązania na bazie dostępnych danych. Można zweryfikować, czy to o tę osobę chodzi; w rozszerzonej wersji potwierdzić zgodność; nawiązać kontakty. Pytanie, czy to robić?
I kolejny zwrot wątpliwości, wracając do książek Harariego. Opisuje on rozpad więzów rodzinnych w procesie 'cywilizowania' się nas. Że zastępujemy te więzi innymi więzami, z różnymi grupami, z którymi się obecnie bardziej utożsamiamy. Po co się stresować ciotką pijaczką, skoro można mieć fun w Partii Przyjaciół Piwa? I tu smutne fakty. Szeroka grupa rodzinna jest dużo bardziej odporna na wpływy z zewnątrz. Trzeba się do niej dostosować, czasem nie jest nam 'po drodze'. Jednak zwarty front dużej rodzinnej grupy to ogromne wsparcie w latach kryzysowych. Obecnie jesteśmy samowystarczalni. Każda jednostka stara się mieć swoje mieszkanko, utrzymywać się. I nie jest to trudne w obecnych czasach. Jeśli jednak wróciłyby czasy walki o przetrwanie, to zostajemy sami.
Może czasem warto posłuchać bajek? Tym razem Merida Waleczna:
Losie zmień się jak kazano! Przywróć więź przez dumę zerwaną.
czwartek, 3 stycznia 2019
Za oknem...
...nastała zima.
Kilkuletnie doświadczenie nauczyło mnie, że jeżeli śnieg gwałtownie zasypuje drogi, robi się ślisko i kierowcy walcza na drodze o życie, to najlepszym rozwiązaniem jest zostanie w domu. Wypraktykowałam to już kilkukrotnie. Żeby było ciekawiej, to w ostatnich latach zazwyczaj po przerwie świąteczno-noworocznej, która jest ciemna, bura, błotnista i mokra, przychodzi ranek z kurniawą (czyż nie ładne jest to polskie słowo?). Wszyscy (a chyba nawet więcej niż zazwyczaj) kierowcy wsiadają do swoich czołgów i 15-20 km na godzinę przesuwają się w kierunku pracy. Walcząc o życie na każdym zakręcie, czy skrzyżowaniu. Prószący śnieg budzi przerażenie w oczach (wiem, trochę dramatyzuję).
Wczoraj w pracy zapowiedziałam, że gdyby się trafił taki dzień, to ja planuję oszczędzić sobie stresów w życiu i zostać w domu. Nie przewidziałam, że nastąpi to tak szybko, bo już dzisiaj rano...
Jeszcze o 6:30 wyszłam do garażu po mleko. Łukasz w tym czasie odbywał swoją poranną przebieżkę. Było czarno, wilgotno, ale nic nie zapowiadało, że jakieś pół godziny póżniej Pola zaskoczy nas: 'o, jak biało na dworze!'. Faktycznie! Cały ogródek rozświetlił już 'biały puszek' (o białym puszku na koniec). Mimo wszystko, ze względu na fakt, że potrzebne mi materiały wywiozłam sobie do pracy, stwierdziłam, że jednak pojadę.
Łu wyjechał pierwszy. Już z drogi zdawał relacje, że niebezpiecznie ślisko. Z Polcią wyjechałyśmy, ale na głównej ulicy zatrzymał nas równy rząd samochodów poruszajacych się w tempie niewiele szybszym niż człowiek. Po ujechaniu kawałka i to ustało. Dobrnęłyśmy jeszcze do marketu, gdzie porzuciłyśmy pojazd i piechotką udałyśmy się do szkoły. I to był bardzo przyjemny spacer w sypiącym śniegu, brodzący po kostki, z rozdmuchiwaniem puszku przy tupaniu nogami. Zasypane dotarłyśmy do szkoły wzdłuż szpaleru wolno posuwających się pojazdów. Tylko smród smogu był w sumie mało przyjemny. Fuj.
Spacer razem w jedną stronę, potem już samotnie do landary, po drodze obserwując wyczyny samochodów, rozjeżdżające się koła, przerażenie w oczach itd. I powrót do ciepłej chałupki. Odśnieżyłam podjazd i obserwuję jak się sytuacja rozwija na dworze. Już się - niestety- przejaśnia. Z przyjemnością poobserwowałabym opady jeszcze przez parę godzin. Łukasz pewnie nie, bo dzisiaj musi jakieś sprawy naprawcze z samochodem pozałatwiać i taka pogoda mocno mu utrudnia plany, ale cóż. ;)
A ogródek wygląda tak:
Tu akurat chyba Majonez się nawinął.
Dodatkowo trochę poodgarniałam śnieg. I przypomniała mi się historyjka, którą tato Łu często nam cytował swego czasu (skopiowana stąd: http://www.beka.pl/txt_bieszczady.php, ale wklejam, bo widzę, że jednak różne rzeczy z netu znikają):
12 sierpnia.
Przeprowadziliśmy się do naszego nowego domu, Boże jak tu pęknie. Drzewa wokół wyglądają tak majestatycznie. Wprost nie mogę się doczekać, kiedy pokryją się śniegiem.
14 października
Bieszczady są najpiękniejszym miejscem na ziemi! Wszystkie liście zmieniły kolory - tonacje pomarańczowe i czerwone. Pojechałem na przejażdżkę po okolicy i zobaczyłem kilka jeleni. Jakie wspaniale! Jestem pewien, że to najpiękniejsze zwierzęta na ziemi. Tutaj jest jak w raju. Boże, jak mi się tu podoba.
11 listopada.
Wkrótce zaczyna się sezon polowań. Nie mogę sobie wyobrazić, jak ktoś może chcieć zabić cos tak wspaniałego, jak jeleń. Mam nadzieje, że wreszcie zacznie padać śnieg.
2 grudnia
Ostatniej nocy wreszcie spadł śnieg. Obudziłem się i wszystko było przykryte białą kołdrą. Widok jak pocztówki bożonarodzeniowej. Wyszliśmy na zewnątrz, odgarnęliśmy śnieg ze schodów i odśnieżyliśmy drogę dojazdowa. Zrobiliśmy sobie świetna bitwę śnieżną (wygrałem) a potem przyjechał pług śnieżny i znowu musieliśmy odśnieżyć drogę dojazdowa. Kocham Bieszczady.
12 grudnia.
Zeszłej nocy znowu spadł śnieg. Pług śnieżny znowu powtórzył dowcip z droga dojazdowa. Po prostu kocham to miejsce.
19 grudnia
Kolejny śnieg spadł zeszłej nocy. Ze względu na nieprzejezdna drogę dojazdowa nie dojechałem do pracy. Jestem kompletnie wykończony odśnieżaniem. Pieprzony pług śnieżny.
22 grudnia
Zeszłej nocy napadało jeszcze więcej tych białych gówien. Cale dłonie mam w pęcherzach od łopaty. Jestem przekonany, ze pług śnieżny czeka tuż za rogiem, dopóki nie odśnieżę drogi dojazdowej. Skurwysyn!
25 grudnia
Wesołych Pierdolonych Świat! Jeszcze więcej gównianego śniegu. Jak kiedyś wpadnie mi w ręce ten skurwysyn od pługu śnieżnego...przysięgam - zabije. Nie rozumiem, dlaczego nie posypia drogi solą, żeby rozpuściła to cholerstwo.
27 grudnia
Znowu to białe gówno napadało w nocy. Przez trzy dni nie wytknąłem nosa, z wyjątkiem odśnieżania drogi dojazdowej za każdym razem, kiedy przejechał pług. Nigdzie nie mogę dojechać. Samochód jest pogrzebany pod górą białego gówna. Meteorolog znowu zapowiadał dwadzieścia piec centymetrów tej nocy. Możecie sobie wyobrazić, ile to oznacza łopat pełnych śniegu?
28 grudnia
Meteorolog się mylił! Tym razem napadało osiemdziesiąt piec centymetrów tego białego cholerstwa. Teraz to nie odtają nawet do lata. Pług śnieżny ugrzązł w zaspie a ten łajdak przyszedł pożyczyć ode mnie łopatę! Powiedziałem mu, ze sześć już połamałem kiedy odgarniałem to gówno z mojej drogi dojazdowej, a potem ostatnią rozwaliłem o jego zakuty łeb.
4 stycznia
Wreszcie wydostałem się z domu. Pojechałem do sklepu kupić cos do jedzenia i kiedy wracałem, pod samochód wpadł mi cholerny jeleń i całkiem go rozwalił. Narobił szkód na trzy tysiące. Powinni powystrzelać te pieprzone zwierzaki. Ze tez myśliwi nie rozwalili wszystkich w sezonie!
3 maja
Zawiozłem samochód do warsztatu w mieście. Nie uwierzycie, jak zardzewiał od tej pieprzonej soli, którą posypują drogi.
18 maja
Przeprowadziłem się z powrotem nad morze. Nie mogę sobie wyobrazić, jak ktoś kto ma odrobinę zdrowego rozsądku, może mieszkać na jakimś zadupiu w Bieszczadach.
Kilkuletnie doświadczenie nauczyło mnie, że jeżeli śnieg gwałtownie zasypuje drogi, robi się ślisko i kierowcy walcza na drodze o życie, to najlepszym rozwiązaniem jest zostanie w domu. Wypraktykowałam to już kilkukrotnie. Żeby było ciekawiej, to w ostatnich latach zazwyczaj po przerwie świąteczno-noworocznej, która jest ciemna, bura, błotnista i mokra, przychodzi ranek z kurniawą (czyż nie ładne jest to polskie słowo?). Wszyscy (a chyba nawet więcej niż zazwyczaj) kierowcy wsiadają do swoich czołgów i 15-20 km na godzinę przesuwają się w kierunku pracy. Walcząc o życie na każdym zakręcie, czy skrzyżowaniu. Prószący śnieg budzi przerażenie w oczach (wiem, trochę dramatyzuję).
Wczoraj w pracy zapowiedziałam, że gdyby się trafił taki dzień, to ja planuję oszczędzić sobie stresów w życiu i zostać w domu. Nie przewidziałam, że nastąpi to tak szybko, bo już dzisiaj rano...
Jeszcze o 6:30 wyszłam do garażu po mleko. Łukasz w tym czasie odbywał swoją poranną przebieżkę. Było czarno, wilgotno, ale nic nie zapowiadało, że jakieś pół godziny póżniej Pola zaskoczy nas: 'o, jak biało na dworze!'. Faktycznie! Cały ogródek rozświetlił już 'biały puszek' (o białym puszku na koniec). Mimo wszystko, ze względu na fakt, że potrzebne mi materiały wywiozłam sobie do pracy, stwierdziłam, że jednak pojadę.
Łu wyjechał pierwszy. Już z drogi zdawał relacje, że niebezpiecznie ślisko. Z Polcią wyjechałyśmy, ale na głównej ulicy zatrzymał nas równy rząd samochodów poruszajacych się w tempie niewiele szybszym niż człowiek. Po ujechaniu kawałka i to ustało. Dobrnęłyśmy jeszcze do marketu, gdzie porzuciłyśmy pojazd i piechotką udałyśmy się do szkoły. I to był bardzo przyjemny spacer w sypiącym śniegu, brodzący po kostki, z rozdmuchiwaniem puszku przy tupaniu nogami. Zasypane dotarłyśmy do szkoły wzdłuż szpaleru wolno posuwających się pojazdów. Tylko smród smogu był w sumie mało przyjemny. Fuj.
Spacer razem w jedną stronę, potem już samotnie do landary, po drodze obserwując wyczyny samochodów, rozjeżdżające się koła, przerażenie w oczach itd. I powrót do ciepłej chałupki. Odśnieżyłam podjazd i obserwuję jak się sytuacja rozwija na dworze. Już się - niestety- przejaśnia. Z przyjemnością poobserwowałabym opady jeszcze przez parę godzin. Łukasz pewnie nie, bo dzisiaj musi jakieś sprawy naprawcze z samochodem pozałatwiać i taka pogoda mocno mu utrudnia plany, ale cóż. ;)
A ogródek wygląda tak:
Dodatkowo trochę poodgarniałam śnieg. I przypomniała mi się historyjka, którą tato Łu często nam cytował swego czasu (skopiowana stąd: http://www.beka.pl/txt_bieszczady.php, ale wklejam, bo widzę, że jednak różne rzeczy z netu znikają):
12 sierpnia.
Przeprowadziliśmy się do naszego nowego domu, Boże jak tu pęknie. Drzewa wokół wyglądają tak majestatycznie. Wprost nie mogę się doczekać, kiedy pokryją się śniegiem.
14 października
Bieszczady są najpiękniejszym miejscem na ziemi! Wszystkie liście zmieniły kolory - tonacje pomarańczowe i czerwone. Pojechałem na przejażdżkę po okolicy i zobaczyłem kilka jeleni. Jakie wspaniale! Jestem pewien, że to najpiękniejsze zwierzęta na ziemi. Tutaj jest jak w raju. Boże, jak mi się tu podoba.
11 listopada.
Wkrótce zaczyna się sezon polowań. Nie mogę sobie wyobrazić, jak ktoś może chcieć zabić cos tak wspaniałego, jak jeleń. Mam nadzieje, że wreszcie zacznie padać śnieg.
2 grudnia
Ostatniej nocy wreszcie spadł śnieg. Obudziłem się i wszystko było przykryte białą kołdrą. Widok jak pocztówki bożonarodzeniowej. Wyszliśmy na zewnątrz, odgarnęliśmy śnieg ze schodów i odśnieżyliśmy drogę dojazdowa. Zrobiliśmy sobie świetna bitwę śnieżną (wygrałem) a potem przyjechał pług śnieżny i znowu musieliśmy odśnieżyć drogę dojazdowa. Kocham Bieszczady.
12 grudnia.
Zeszłej nocy znowu spadł śnieg. Pług śnieżny znowu powtórzył dowcip z droga dojazdowa. Po prostu kocham to miejsce.
19 grudnia
Kolejny śnieg spadł zeszłej nocy. Ze względu na nieprzejezdna drogę dojazdowa nie dojechałem do pracy. Jestem kompletnie wykończony odśnieżaniem. Pieprzony pług śnieżny.
22 grudnia
Zeszłej nocy napadało jeszcze więcej tych białych gówien. Cale dłonie mam w pęcherzach od łopaty. Jestem przekonany, ze pług śnieżny czeka tuż za rogiem, dopóki nie odśnieżę drogi dojazdowej. Skurwysyn!
25 grudnia
Wesołych Pierdolonych Świat! Jeszcze więcej gównianego śniegu. Jak kiedyś wpadnie mi w ręce ten skurwysyn od pługu śnieżnego...przysięgam - zabije. Nie rozumiem, dlaczego nie posypia drogi solą, żeby rozpuściła to cholerstwo.
27 grudnia
Znowu to białe gówno napadało w nocy. Przez trzy dni nie wytknąłem nosa, z wyjątkiem odśnieżania drogi dojazdowej za każdym razem, kiedy przejechał pług. Nigdzie nie mogę dojechać. Samochód jest pogrzebany pod górą białego gówna. Meteorolog znowu zapowiadał dwadzieścia piec centymetrów tej nocy. Możecie sobie wyobrazić, ile to oznacza łopat pełnych śniegu?
28 grudnia
Meteorolog się mylił! Tym razem napadało osiemdziesiąt piec centymetrów tego białego cholerstwa. Teraz to nie odtają nawet do lata. Pług śnieżny ugrzązł w zaspie a ten łajdak przyszedł pożyczyć ode mnie łopatę! Powiedziałem mu, ze sześć już połamałem kiedy odgarniałem to gówno z mojej drogi dojazdowej, a potem ostatnią rozwaliłem o jego zakuty łeb.
4 stycznia
Wreszcie wydostałem się z domu. Pojechałem do sklepu kupić cos do jedzenia i kiedy wracałem, pod samochód wpadł mi cholerny jeleń i całkiem go rozwalił. Narobił szkód na trzy tysiące. Powinni powystrzelać te pieprzone zwierzaki. Ze tez myśliwi nie rozwalili wszystkich w sezonie!
3 maja
Zawiozłem samochód do warsztatu w mieście. Nie uwierzycie, jak zardzewiał od tej pieprzonej soli, którą posypują drogi.
18 maja
Przeprowadziłem się z powrotem nad morze. Nie mogę sobie wyobrazić, jak ktoś kto ma odrobinę zdrowego rozsądku, może mieszkać na jakimś zadupiu w Bieszczadach.
piątek, 22 czerwca 2018
Zima...
...Muminków mi się marzy. Zasnąć na pół roku i obudzić z wiosną.
Tym czasem lato właśnie się rozpoczęło. Oby to nie było Lato Muminków. Ale trochę mogłoby popadać.
Tym czasem lato właśnie się rozpoczęło. Oby to nie było Lato Muminków. Ale trochę mogłoby popadać.
niedziela, 3 czerwca 2018
没办法...
...czyli 'méi bàn fǎ'.
Ślicznie wygląda:
没办法
czyż nie?
Heh, w artykule, który właśnie czytam o Chinach jest to przetłumaczone jako 'nie mam wyboru'. W znaczeniu 'muszę to zrobić'. I tak mnie tknęło, że jak często stoimy przed takim dylematem? Choć mam wrażenie, że w kulturze zachodniej coraz częściej mamy do czynienia z postawą 'zrobię co zechcę i co mi zrobicie?'.
Artykuł, który czytam w skrócie można streścić, że do 26 roku życia młodzi ludzie muszą wyjść za mąż/ożenić się, bo tak nakazuje tradycja, zaś nie mają czasu szukać małżonka, więc rodzina robi to za nich. Małżeństwa zatem wychodzą praktycznie aranżowane. I podsumowaniem młodej (26 lat) kobiety jest właśnie 'mei ban fa'.
Jednak na yabla.com znalazłam tłumaczenie:
'there is nothing to be done
one can't do anything about it'
co jednak zrozumiałabym nieco inaczej niż powyżej, bardziej, że nie mam zupełnie wpływu na to. Może młodzi Chińczy tak odbierają swoją styuację, jednak chyba troszeczkę mają. Mogą się sprzeciwić tradycji, choć pewnie będzie to kosztem życia i przyjemności z niego. Czego chyba znowu zachodnie podejście nie zrozumie.
Ale nie chciałam się rozpisywać o tym co w Chinach piszczy. Chciałam sobie zachować takie memento o czymś, co się często w życiu przewija. A wybór niby jest, a każdy wydaje się zły.
Ślicznie wygląda:
没办法
czyż nie?
Heh, w artykule, który właśnie czytam o Chinach jest to przetłumaczone jako 'nie mam wyboru'. W znaczeniu 'muszę to zrobić'. I tak mnie tknęło, że jak często stoimy przed takim dylematem? Choć mam wrażenie, że w kulturze zachodniej coraz częściej mamy do czynienia z postawą 'zrobię co zechcę i co mi zrobicie?'.
Artykuł, który czytam w skrócie można streścić, że do 26 roku życia młodzi ludzie muszą wyjść za mąż/ożenić się, bo tak nakazuje tradycja, zaś nie mają czasu szukać małżonka, więc rodzina robi to za nich. Małżeństwa zatem wychodzą praktycznie aranżowane. I podsumowaniem młodej (26 lat) kobiety jest właśnie 'mei ban fa'.
Jednak na yabla.com znalazłam tłumaczenie:
'there is nothing to be done
one can't do anything about it'
co jednak zrozumiałabym nieco inaczej niż powyżej, bardziej, że nie mam zupełnie wpływu na to. Może młodzi Chińczy tak odbierają swoją styuację, jednak chyba troszeczkę mają. Mogą się sprzeciwić tradycji, choć pewnie będzie to kosztem życia i przyjemności z niego. Czego chyba znowu zachodnie podejście nie zrozumie.
Ale nie chciałam się rozpisywać o tym co w Chinach piszczy. Chciałam sobie zachować takie memento o czymś, co się często w życiu przewija. A wybór niby jest, a każdy wydaje się zły.
poniedziałek, 19 lutego 2018
Czas dla siebie
Dostałam właśnie maila 'Znajdź trochę czasu dla siebie'.
'Słusznie' - myślę.
Patrzę na adres nadawcy, coś z depilacją.
Naprawdę? Depilowanie się, to jest czas dla siebie?
'Słusznie' - myślę.
Patrzę na adres nadawcy, coś z depilacją.
Naprawdę? Depilowanie się, to jest czas dla siebie?
czwartek, 6 kwietnia 2017
Pratchett...
...raz jeszcze. Nie mogłam się powstrzymać:
Ze strony: https://www.facebook.com/NorseHumanist/photos/a.717702384916399.1073741828.717227564963881/1482338408452789/?type=3
Ze strony: https://www.facebook.com/NorseHumanist/photos/a.717702384916399.1073741828.717227564963881/1482338408452789/?type=3
sobota, 11 marca 2017
...i jeszcze przy sobocie...
...wracając do Pratchetta, to wczoraj dotarły do mnie zaległe tomy. Dzisiaj dokupiłam jeszcze najnowszy, czyli 41. Zostały mi do kupienia
jeszcze trzy, choć właśnie dzisiaj sobie pomyślałam, że chyba w tych
tomach co mam nie ma "Nauki Świata Dysku", której było coś ze trzy czy
cztery części - czytaj: spodziewam się dalszego rozwoju sytuacji.
Dalej czytać nie trzeba, bo będzie to kawałek przepisanej książki - początku tomu 'Wyprawa czarownic'. Takie małe kompendium o tym, co w tej serii jest.
Oto świat Dysku, sunący przez kosmos na grzbietach czterech słoni, które z kolei stoją na skorupie Wielkiego A'Tuina, niebiańskiego żółwia.
Dawno, dawno temu taki wszechświat uważany był za niezwykły, a być może nawet całkiem niemożliwy.
Ale z drugiej strony... dawno, dawno temu wszystko było tak proste...
Ponieważ wszechświat był wtedy pełen ignorancji, a uczony przyglądał mu się jak poszukiwacz schylony nad górskim potokiem i wypatrujący złota wiedzy pośród żwiru głupoty, piasku niepewności i małych, wąsatych, ośmionożnych pływających stworków zabobonu.
Od czasu do czasu prostował się i wołał coś w rodzaju: "Hurra! Właśnie odkryłem trzecie prawo Boyle'a". I wszyscy wiedzieli na czym stoją. Problem w tym jednak, że ignorancja stała się ciekawsza, zwłaszcza ignorancja dotycząca spraw wielkich i ważnych, takich jak materia i kreacja. Ludzie zaprzestali cierpliwej budowy swych domków z patyczków racjonalności wsród chaosu, a zaczęli się interesować samym chaosem - po części dlatego, że o wiele łatwiej być ekspertem od chaosu, ale głównie z tego powodu, że chaos skutkował naprawdę ładnymi deseniami, które można umieścić na koszulkach.
I zamiast zajmować się prawdziwą nauką*, uczeni zaczęli nagle tłumaczyć, że poznanie czegokolwiek jest niemożliwe i że nie ma czegoś takiego, co można by nazwać rzeczywistością, która da się poznawać, i jakie to wszystko strasznie ciekawe... A przy okazji, słyszeliście, że dookoła może latać mnóstwo różnych małych wszechświatów, tylko nikt ich nie widzi, bo są zakrzywione i zwinięte w sobie? Nawiasem mówiąc, ładna ta koszulka, prawda?
W porównaniu z czymś takim spory żółw ze światem na grzbiecie jest całkiem zwyczajny. Przynajmniej nie udaje, że nie istnieje; nikt też na Dysku nie próbował tego nieistnienia udowodnić - by się przypadkiem nie okazało, że ma rację i nagle znajdzie się zawieszony w kosmicznej pustce. Dysk istnieje na samej granicy realności. Najmniejsze małe obiekty potrafią przebić się przez nią na drugą stronę. Dlatego na świecie Dysku ludzie traktują rzeczy z należytą powagą.
Na przykład opowieści.
Ponieważ opowieści są ważne.
* Na przykład odszukaniem tego przeklętego motyla, który - trzepocząc skrzydełkami - powoduje wszystkie burze, jakie ostatnio nas nachodzą, i zmuszeniem go, żeby przestał.
Dalej czytać nie trzeba, bo będzie to kawałek przepisanej książki - początku tomu 'Wyprawa czarownic'. Takie małe kompendium o tym, co w tej serii jest.
Oto świat Dysku, sunący przez kosmos na grzbietach czterech słoni, które z kolei stoją na skorupie Wielkiego A'Tuina, niebiańskiego żółwia.
Dawno, dawno temu taki wszechświat uważany był za niezwykły, a być może nawet całkiem niemożliwy.
Ale z drugiej strony... dawno, dawno temu wszystko było tak proste...
Ponieważ wszechświat był wtedy pełen ignorancji, a uczony przyglądał mu się jak poszukiwacz schylony nad górskim potokiem i wypatrujący złota wiedzy pośród żwiru głupoty, piasku niepewności i małych, wąsatych, ośmionożnych pływających stworków zabobonu.
Od czasu do czasu prostował się i wołał coś w rodzaju: "Hurra! Właśnie odkryłem trzecie prawo Boyle'a". I wszyscy wiedzieli na czym stoją. Problem w tym jednak, że ignorancja stała się ciekawsza, zwłaszcza ignorancja dotycząca spraw wielkich i ważnych, takich jak materia i kreacja. Ludzie zaprzestali cierpliwej budowy swych domków z patyczków racjonalności wsród chaosu, a zaczęli się interesować samym chaosem - po części dlatego, że o wiele łatwiej być ekspertem od chaosu, ale głównie z tego powodu, że chaos skutkował naprawdę ładnymi deseniami, które można umieścić na koszulkach.
I zamiast zajmować się prawdziwą nauką*, uczeni zaczęli nagle tłumaczyć, że poznanie czegokolwiek jest niemożliwe i że nie ma czegoś takiego, co można by nazwać rzeczywistością, która da się poznawać, i jakie to wszystko strasznie ciekawe... A przy okazji, słyszeliście, że dookoła może latać mnóstwo różnych małych wszechświatów, tylko nikt ich nie widzi, bo są zakrzywione i zwinięte w sobie? Nawiasem mówiąc, ładna ta koszulka, prawda?
W porównaniu z czymś takim spory żółw ze światem na grzbiecie jest całkiem zwyczajny. Przynajmniej nie udaje, że nie istnieje; nikt też na Dysku nie próbował tego nieistnienia udowodnić - by się przypadkiem nie okazało, że ma rację i nagle znajdzie się zawieszony w kosmicznej pustce. Dysk istnieje na samej granicy realności. Najmniejsze małe obiekty potrafią przebić się przez nią na drugą stronę. Dlatego na świecie Dysku ludzie traktują rzeczy z należytą powagą.
Na przykład opowieści.
Ponieważ opowieści są ważne.
* Na przykład odszukaniem tego przeklętego motyla, który - trzepocząc skrzydełkami - powoduje wszystkie burze, jakie ostatnio nas nachodzą, i zmuszeniem go, żeby przestał.
* * *
Dalej jest o opowieściach i urban legend; o lustrach, co to kradną część duszy i człowiek staje się coraz bardziej chudy i przeźroczysty; i wzywaniu pomniejszych bóstw o imionach Tesco czy Bon Anna; o prymitywnych plemionach, które to są uznawane za prymitwne głównie przez takich, co to wyróżniają się głównie tym, że noszą więcej ubrań niż członkowie tych plemion; itd... itd...
czwartek, 2 marca 2017
"Świat Dysku"...
...Terry'ego Pratchetta!
Dzisiaj będzie na zupełnie inny temat, a to głównie z powodu mojego zadowolenia. Bo wreszcie się ruszyłam i zamówiłam sobie brakujące tomy serii "Świata Dysku" wydawanego przez EdiPresse. Wydawnictwo to przygotowało bardzo ładne wydanie (w twardej oprawie), w małym, więc wygodnym formacie bodajże B6. Tomów jest 42, choć już zapowiadają dwa kolejne. A mam ich na półce już 35. Materialistka i efekciarka jestem, skoro się cieszę, że ładnie na półce będą wyglądać (wszystkie grzbiety tworzą obrazek). Łu się dziwi, że skoro mam kindla, to czemu sobie na niego nie kupię wersji elektronicznej. Chyba właśnie ze względu na tę 'ładność' serii, która zmobilizowała mnie do regularnego pilnowania, aby mieć kolejny tom.
* Zdjęcie z http://hitsalonik.pl/produkt/swiat-dysku
Tak sobie kiedyś myślałam, że gdybym miała trafić na bezludną wyspę to właśnie z tym zestawem książek. Kindl by się nie nadał. Przeczytanych mam chyba ponad połowę, ale nigdy nie pamiętam które, to czytam jak popadnie. W efekcie ciągle są takie, których nie znam. Na pewno na emeryturze wezmę się za przeczytanie wszystkiego jednym ciągiem.
W serii brakuje pierwszej książki Pratchetta "Warstwy wszechświata", która co prawda nie jest częścią opowieści o tym uniwersum, ale w inny sposób nawiązuje do zderzenia dwóch rzeczywistości: światów w całości tworzonych przez ludzi (o ile to są jeszcze ludzie), podlegających jednak znanym nam prawom fizyki, a ptolemejskiej idei funkcjonowania rzeczywistości, z którą chyba najbardziej kojarzy mi się ten obrazek:
* Obrazek pobrany stąd: http://www.pa.msu.edu/people/frenchj/4-inch-telescope/Flammarion.jpg
Świat Pratchetta, który łączy stare wyobrażenia z najnowszymi odkryciami fizyki kwantowej, a jakże prawdziwe stwierdzenie, że 'szansa jedna na milion sprawdza się w dziewięciu przypadkach na dziesięć' wciągają mnie wciąż ogromnie. No i kapitan Marchewa - swego czasu ulubiona postać Mi. Mmm... ;)
* Obrazek stąd: https://naekranie.pl/artykuly/przewodnik-po-swiecie-dysku-7-glownych-watkow
Niestety, Terry Pratchett zmarł niedługo przed rozpoczęciem wydawania tej serii - a może raczej Jego śmierć była przyczyną wydania właśnie takiej zamkniętej edycji, bo przynajmniej wiadomo, że kolekcja nie będzie się rozszerzać. Szkoda, bo kolejne tomy w jakiś sposób nawiązywały i do starego, i do nowego. Do aktualnych wydarzeń i do tradycyjnych choćby przysłów (obyś żył w ciekawych czasach). Oswajał strachy przed tym wszystkim, na co nie mamy wpływu: Śmierć jeżdżąca na Pimpusiu, czy Wojna słuchająca żony, że ma włożyć czapkę (a może to inna Zaraza była?) wydają się bardziej akceptowalne niż diabeł gotujący ludzi żywcem w kotle. No i ciągle to co może się wydarzyć z szansą jedną na milion, to pozytywne wydarzenie. Co optymistycznie nastraja do całego świata.
Dzisiaj będzie na zupełnie inny temat, a to głównie z powodu mojego zadowolenia. Bo wreszcie się ruszyłam i zamówiłam sobie brakujące tomy serii "Świata Dysku" wydawanego przez EdiPresse. Wydawnictwo to przygotowało bardzo ładne wydanie (w twardej oprawie), w małym, więc wygodnym formacie bodajże B6. Tomów jest 42, choć już zapowiadają dwa kolejne. A mam ich na półce już 35. Materialistka i efekciarka jestem, skoro się cieszę, że ładnie na półce będą wyglądać (wszystkie grzbiety tworzą obrazek). Łu się dziwi, że skoro mam kindla, to czemu sobie na niego nie kupię wersji elektronicznej. Chyba właśnie ze względu na tę 'ładność' serii, która zmobilizowała mnie do regularnego pilnowania, aby mieć kolejny tom.
Tak sobie kiedyś myślałam, że gdybym miała trafić na bezludną wyspę to właśnie z tym zestawem książek. Kindl by się nie nadał. Przeczytanych mam chyba ponad połowę, ale nigdy nie pamiętam które, to czytam jak popadnie. W efekcie ciągle są takie, których nie znam. Na pewno na emeryturze wezmę się za przeczytanie wszystkiego jednym ciągiem.
W serii brakuje pierwszej książki Pratchetta "Warstwy wszechświata", która co prawda nie jest częścią opowieści o tym uniwersum, ale w inny sposób nawiązuje do zderzenia dwóch rzeczywistości: światów w całości tworzonych przez ludzi (o ile to są jeszcze ludzie), podlegających jednak znanym nam prawom fizyki, a ptolemejskiej idei funkcjonowania rzeczywistości, z którą chyba najbardziej kojarzy mi się ten obrazek:
Świat Pratchetta, który łączy stare wyobrażenia z najnowszymi odkryciami fizyki kwantowej, a jakże prawdziwe stwierdzenie, że 'szansa jedna na milion sprawdza się w dziewięciu przypadkach na dziesięć' wciągają mnie wciąż ogromnie. No i kapitan Marchewa - swego czasu ulubiona postać Mi. Mmm... ;)
Niestety, Terry Pratchett zmarł niedługo przed rozpoczęciem wydawania tej serii - a może raczej Jego śmierć była przyczyną wydania właśnie takiej zamkniętej edycji, bo przynajmniej wiadomo, że kolekcja nie będzie się rozszerzać. Szkoda, bo kolejne tomy w jakiś sposób nawiązywały i do starego, i do nowego. Do aktualnych wydarzeń i do tradycyjnych choćby przysłów (obyś żył w ciekawych czasach). Oswajał strachy przed tym wszystkim, na co nie mamy wpływu: Śmierć jeżdżąca na Pimpusiu, czy Wojna słuchająca żony, że ma włożyć czapkę (a może to inna Zaraza była?) wydają się bardziej akceptowalne niż diabeł gotujący ludzi żywcem w kotle. No i ciągle to co może się wydarzyć z szansą jedną na milion, to pozytywne wydarzenie. Co optymistycznie nastraja do całego świata.
sobota, 11 lipca 2015
Międzyczas...
...to takie ładne polskie słowo. Być może już tu, na tym blogu poruszałam ten temat, a może nie. W każdym razie przypomniałam sobie, to się rozpiszę.
Kilka lat temu trafiłam na jakiś blog, a może artykuł, opisywała dziewczyna swój dzień - coś w rodzaju, że wstaje, ma pomysł na coś, w międzyczasie popatrzyła na kwiatki, że są nie podlane, to wzięła konewkę, podlała jednego kwiatka, ale zobaczyła plamę, to wzięła ścierkę, idąc ze ścierką zobaczyła coś tam, więc zostawiła scierkę poszła załatwiać coś innego, ale nie skończyła, bo coś tam. I tak minął cały dzień, nic nie zostało zrobione, wszystko rozwalone (bo konewka nie na miejscu, ścierka rzucona i wszystkie inne rzeczy ruszone po drodze). Dzień rozpoczęty optymistycznie skończył się frustracją, a następny jest podobny.
'To tak jak u mnie' - pomyślałam. Pocieszyłam się zatem, że nie tylko ja tak mam. Pewnie o wszystkim bym zapomniała, ale dosłownie w ciągu dwóch dni przeczytałam artykuł - wywiad z którąś z polskich aktorek starszego pokolenia. Może Hanka Bielicka to była, a może inna - nie pamiętam. I wywiad ten był peanem na temat 'Międzyczasu', że można zacząć coś jednego, w międzyczasie zrobić to i tamto, w efekcie zamiast zrobionej jednej rzeczy są zrobione trzy, niewielkim, bądź żadnym nakładem dodatkowego czasu.
Pewnie, gdyby nie to, że na oba artykuły natrafiłam w tak niewielkiej odległości czasu nie zderzyłabym ich ze sobą i nie wywarły na mnie takiego wrażenia. Bo przecież istota w jednym i drugim jest ta sama: robiąc coś jednego zaczyna się coś drugiego - ale ostateczny wydźwięk, wrażenie i odczucie osoby piszącej zupełnie inne. W czym rzecz? To chyba proste, w pierwszym działania 'w międzyczasie' były nieskuteczne, nieskończone. W drugim tak, czyli dawały satysfakcję zamiast frustracji.
Jaki z tego morał (żeby nie powiedzieć moralizatorstwo)?Skupić się na tyle, żeby pamiętać o tych zaczętych sprawach i 'w międzyczasie' je skończyć. Jeśli nie natychmiast, to trochę później. Ja to nazywam optymalizacją wykorzystania czasu i - co już chyba pisałam na tym blogu - gdy np. przechodzę z jednego miejsca w drugie, a po drodze widzę, że coś leży nie na swoim miejscu, to staram się przestawić tak, żeby robiąc przebieg w inną stronę łatwiej było mi przenieść dalej. Czyli np. pełny jest kubeł w łazience na górze, to idąc do pokoju wystawiam go w okolice schodów, potem, gdy już schodzę na dół przestawiam np. pod drzwi. Wyrzucę, gdy złapię jakąś reklamówkę i będę szła na dwór. Ma to swoje wady i zalety, bo w różnych miejscach leżą różne rzeczy w drodze na swoje najlepsze miejsce. Stoją więc na wierzchu, na widoku wszystkich. Dla mnie, gdybym ich nie widziała, to bym o nich nie pamiętała, innych może to wkurzać. Ale to już chyba indywidualne podejście do bałaganu.
Kilka lat temu trafiłam na jakiś blog, a może artykuł, opisywała dziewczyna swój dzień - coś w rodzaju, że wstaje, ma pomysł na coś, w międzyczasie popatrzyła na kwiatki, że są nie podlane, to wzięła konewkę, podlała jednego kwiatka, ale zobaczyła plamę, to wzięła ścierkę, idąc ze ścierką zobaczyła coś tam, więc zostawiła scierkę poszła załatwiać coś innego, ale nie skończyła, bo coś tam. I tak minął cały dzień, nic nie zostało zrobione, wszystko rozwalone (bo konewka nie na miejscu, ścierka rzucona i wszystkie inne rzeczy ruszone po drodze). Dzień rozpoczęty optymistycznie skończył się frustracją, a następny jest podobny.
'To tak jak u mnie' - pomyślałam. Pocieszyłam się zatem, że nie tylko ja tak mam. Pewnie o wszystkim bym zapomniała, ale dosłownie w ciągu dwóch dni przeczytałam artykuł - wywiad z którąś z polskich aktorek starszego pokolenia. Może Hanka Bielicka to była, a może inna - nie pamiętam. I wywiad ten był peanem na temat 'Międzyczasu', że można zacząć coś jednego, w międzyczasie zrobić to i tamto, w efekcie zamiast zrobionej jednej rzeczy są zrobione trzy, niewielkim, bądź żadnym nakładem dodatkowego czasu.
Pewnie, gdyby nie to, że na oba artykuły natrafiłam w tak niewielkiej odległości czasu nie zderzyłabym ich ze sobą i nie wywarły na mnie takiego wrażenia. Bo przecież istota w jednym i drugim jest ta sama: robiąc coś jednego zaczyna się coś drugiego - ale ostateczny wydźwięk, wrażenie i odczucie osoby piszącej zupełnie inne. W czym rzecz? To chyba proste, w pierwszym działania 'w międzyczasie' były nieskuteczne, nieskończone. W drugim tak, czyli dawały satysfakcję zamiast frustracji.
Jaki z tego morał (żeby nie powiedzieć moralizatorstwo)?Skupić się na tyle, żeby pamiętać o tych zaczętych sprawach i 'w międzyczasie' je skończyć. Jeśli nie natychmiast, to trochę później. Ja to nazywam optymalizacją wykorzystania czasu i - co już chyba pisałam na tym blogu - gdy np. przechodzę z jednego miejsca w drugie, a po drodze widzę, że coś leży nie na swoim miejscu, to staram się przestawić tak, żeby robiąc przebieg w inną stronę łatwiej było mi przenieść dalej. Czyli np. pełny jest kubeł w łazience na górze, to idąc do pokoju wystawiam go w okolice schodów, potem, gdy już schodzę na dół przestawiam np. pod drzwi. Wyrzucę, gdy złapię jakąś reklamówkę i będę szła na dwór. Ma to swoje wady i zalety, bo w różnych miejscach leżą różne rzeczy w drodze na swoje najlepsze miejsce. Stoją więc na wierzchu, na widoku wszystkich. Dla mnie, gdybym ich nie widziała, to bym o nich nie pamiętała, innych może to wkurzać. Ale to już chyba indywidualne podejście do bałaganu.
niedziela, 2 listopada 2014
Piękny dzień...
...mamy dzisiaj. 2. dzień listopada. I zapowiedzi na przyszły tydzień są optymistyczne, czyli że będzie ciepło. Pogoda w sam raz na kładzenie tynków!
Na elewacji nie będzie nic wymyślnego. Na razie narysowałam coś takiego:
Kolory pewnie w rzeczywistości okażą się zupełnie inne. W każdym razie biały i jasnoszary. No i brązowa stolarka. Zupełnie nie wiem czy będziemy zadowoleni z ostatecznego efektu czy nie. Aby nie przedobrzyć staraliśmy się, żeby było jak najprościej. Uda się?
Pierwotnie był plan, żeby drzwi i/lub bramę garażową zrobić szare. Albo bramę garażową zrobić białą - jak elewację. Ale po namyśle stwierdziliśmy, że ani z białym, ani z szarym nie trafimy w kolor. Dlatego stolarka drzwiowa jest jak okienna, czyli winchester. Trochę inny kolor ma podbitka, bo nie było możliwości dobrania bejcy. I w taki sposób na elewacji znalazły się 4 (a z antracytem dachu to 5), a nie (zgodnie z jakąś tam zasadą projektowania) 3 kolory. Mam nadzieję jednak, że nie jest przeładowana. Że troszeczkę będzie odwoływało się do tradycyjnej, lokalnej architektury: ciemniejszymi (w oryginale drewnianymi) szczytami ścian szczytowych; a trochę do aktualnych trendów i prostych kolorów.
Łu skończył projekt schodów i pod koniec tygodnia konstrukcja ma być gotowa. Gorzej ze stopnicami. Jak się pozbieramy (czytaj: sprzedamy mieszkanie) to je zamówimy.
A ze sprzedaży mieszkania na razie nici. Dostałam dwa szablonowe maile z jakimiś dziwnie podobnymi danymi. Raczej jakiś robot zbierający dane je wysłał. Zdawkowo odpowiedziałam, oczywiście bez odzewu. Doczekałam się też spamu telefonicznego (a raczej SMSowego). I wszystko. Może wrzesień przespałam?
We wtorek montaż kuchni (pisałam?), więc Łu dzisiaj robi zabudowę nad częścią mebli. Garaż przez to czeka na swój czas. Ja mam zaplanowane 2-3 dni malowania w przyszły, długi weekend. I to już będzie praktycznie TEN CZAS. Ten czas, czyli czas na przeprowadzkę na stałe. I teraz zaczynają pojawiać się zupełnie inna gama uczuć, niż w trakcie budowy. Nawet nie wiem jak to opisać. W trakcie budowy było dużo takiego napięcia związanego z oczekiwaniem. Gdy się już to coś, na co się oczekiwało, pojawiło, to mówiło się 'fajnie' i trzeba było zaraz przestawiać na planowanie/oczekiwanie czegoś następnego. Nie było czasu na 'cieszenie' się. I patrząc na to od strony praktycznej, to fajnie, że jest kuchnia, ale przecież nie można sobie w niej nawet zrobić herbaty. Gdy będzie można zrobić herbatę, to nie będzie na czym usiąść. Gdy będzie na czym usiąść, to ciągle jeszcze coś nie będzie skończone, co będzie 'uwierało'. Nie znaczy to, że nie będzie cieszyło, ale mam teraz wrażenie, że mimo wszystko nie będzie czasu na to, żeby siąść i się pocieszyć. A może to w ogóle takie materialistyczne? Siąść i się cieszyć z tych murów, nowych sprzętów? W sumie chyba raczej chodziło o to, żebyśmy mieli gdzie wspólnie posiedzieć. Razem. A ja do tej pory nawet nie zdążyłam się walnąć w tę trawę i popatrzeć w płynące chmury. Ani sama, ani tym bardziej z dzieciakami. Pewnie, że bym mogła, ale to nie byłoby to, bo gdzieś by mi tam w głowie szumiało 'wstawaj szybko, bo coś jest do zrobienia'.
Może to za wcześnie na jakieś podsumowania. Najtrudniejszy okres być może dopiero przed nami: odnalezienie się w nowej rzeczywistości, udźwignięcie tych wszystkich kredytów i dociąganie tego wszystkiego, czego jeszcze nie zrobiliśmy, ale na razie radzimy sobie chyba całkiem poprawnie. Łu zajmuje się jednymi sprawami, ja ciągnę inne. Jeśli coś trzeba przerzucić na 'drugą połówkę' to z instrukcją co, gdzie i jak załatwić. Tylko pewnie dzieci ciągle odbijają się od niemających czasu rodziców. Ciekawe, czy to się zmieni? Czy zacznie mi się chcieć, tak jak obecnie mi się nie chce np. grać z nimi w gierki, czytać czytanki? Czy to zmęczenie materiału, czy już jakieś zniechęcenie życiem? Czy patrzenie na ogródek będzie dawało power, czy myśli 'o boziu, znowu trzeba zgrabić/sprzątnąć/wynieść/pozamiatać'?
No nic, w końcu piękny dzień mamy, więc szybciutko obiadek, potem zawieźć też porcję Łu zasuwającemu na budowie. Może wyjdą odwiedziny u sąsiadów, którzy właśnie się wprowadzają i mają podobne dylematy do naszych. A potem, obiecana dzieciakom wyprawa na tor do jazdy na rolkach. Ciekawe, czy zdążymy przed zmierzchem, czy je wystawię do wiatru? Może najpierw z dzieciakami, a potem do sąsiadów? Pa.
Na elewacji nie będzie nic wymyślnego. Na razie narysowałam coś takiego:
Pierwotnie był plan, żeby drzwi i/lub bramę garażową zrobić szare. Albo bramę garażową zrobić białą - jak elewację. Ale po namyśle stwierdziliśmy, że ani z białym, ani z szarym nie trafimy w kolor. Dlatego stolarka drzwiowa jest jak okienna, czyli winchester. Trochę inny kolor ma podbitka, bo nie było możliwości dobrania bejcy. I w taki sposób na elewacji znalazły się 4 (a z antracytem dachu to 5), a nie (zgodnie z jakąś tam zasadą projektowania) 3 kolory. Mam nadzieję jednak, że nie jest przeładowana. Że troszeczkę będzie odwoływało się do tradycyjnej, lokalnej architektury: ciemniejszymi (w oryginale drewnianymi) szczytami ścian szczytowych; a trochę do aktualnych trendów i prostych kolorów.
Łu skończył projekt schodów i pod koniec tygodnia konstrukcja ma być gotowa. Gorzej ze stopnicami. Jak się pozbieramy (czytaj: sprzedamy mieszkanie) to je zamówimy.
A ze sprzedaży mieszkania na razie nici. Dostałam dwa szablonowe maile z jakimiś dziwnie podobnymi danymi. Raczej jakiś robot zbierający dane je wysłał. Zdawkowo odpowiedziałam, oczywiście bez odzewu. Doczekałam się też spamu telefonicznego (a raczej SMSowego). I wszystko. Może wrzesień przespałam?
We wtorek montaż kuchni (pisałam?), więc Łu dzisiaj robi zabudowę nad częścią mebli. Garaż przez to czeka na swój czas. Ja mam zaplanowane 2-3 dni malowania w przyszły, długi weekend. I to już będzie praktycznie TEN CZAS. Ten czas, czyli czas na przeprowadzkę na stałe. I teraz zaczynają pojawiać się zupełnie inna gama uczuć, niż w trakcie budowy. Nawet nie wiem jak to opisać. W trakcie budowy było dużo takiego napięcia związanego z oczekiwaniem. Gdy się już to coś, na co się oczekiwało, pojawiło, to mówiło się 'fajnie' i trzeba było zaraz przestawiać na planowanie/oczekiwanie czegoś następnego. Nie było czasu na 'cieszenie' się. I patrząc na to od strony praktycznej, to fajnie, że jest kuchnia, ale przecież nie można sobie w niej nawet zrobić herbaty. Gdy będzie można zrobić herbatę, to nie będzie na czym usiąść. Gdy będzie na czym usiąść, to ciągle jeszcze coś nie będzie skończone, co będzie 'uwierało'. Nie znaczy to, że nie będzie cieszyło, ale mam teraz wrażenie, że mimo wszystko nie będzie czasu na to, żeby siąść i się pocieszyć. A może to w ogóle takie materialistyczne? Siąść i się cieszyć z tych murów, nowych sprzętów? W sumie chyba raczej chodziło o to, żebyśmy mieli gdzie wspólnie posiedzieć. Razem. A ja do tej pory nawet nie zdążyłam się walnąć w tę trawę i popatrzeć w płynące chmury. Ani sama, ani tym bardziej z dzieciakami. Pewnie, że bym mogła, ale to nie byłoby to, bo gdzieś by mi tam w głowie szumiało 'wstawaj szybko, bo coś jest do zrobienia'.
Może to za wcześnie na jakieś podsumowania. Najtrudniejszy okres być może dopiero przed nami: odnalezienie się w nowej rzeczywistości, udźwignięcie tych wszystkich kredytów i dociąganie tego wszystkiego, czego jeszcze nie zrobiliśmy, ale na razie radzimy sobie chyba całkiem poprawnie. Łu zajmuje się jednymi sprawami, ja ciągnę inne. Jeśli coś trzeba przerzucić na 'drugą połówkę' to z instrukcją co, gdzie i jak załatwić. Tylko pewnie dzieci ciągle odbijają się od niemających czasu rodziców. Ciekawe, czy to się zmieni? Czy zacznie mi się chcieć, tak jak obecnie mi się nie chce np. grać z nimi w gierki, czytać czytanki? Czy to zmęczenie materiału, czy już jakieś zniechęcenie życiem? Czy patrzenie na ogródek będzie dawało power, czy myśli 'o boziu, znowu trzeba zgrabić/sprzątnąć/wynieść/pozamiatać'?
No nic, w końcu piękny dzień mamy, więc szybciutko obiadek, potem zawieźć też porcję Łu zasuwającemu na budowie. Może wyjdą odwiedziny u sąsiadów, którzy właśnie się wprowadzają i mają podobne dylematy do naszych. A potem, obiecana dzieciakom wyprawa na tor do jazdy na rolkach. Ciekawe, czy zdążymy przed zmierzchem, czy je wystawię do wiatru? Może najpierw z dzieciakami, a potem do sąsiadów? Pa.
wtorek, 26 sierpnia 2014
Zagadka matematyczna...
...z zakresu logiki.
Są takie zagadki typu: trafiłeś do jakiejś krainy, gdzie zamieszkuje dwóch ludzi. Jeden kłamie w poniedziałki, wtorki, środy, a drugi w czwartki, piątki i soboty. Jakie pytanie zadać, żeby się czegoś tam dowiedzieć. Albo... jeden kłamie zawsze, a drugi nigdy. I znowu jakie pytanie zadać, żeby coś.
A teraz wyobraźcie sobie dwa ludziki, z których na pytanie: kto to zrobił? jeden mówi prawdę w 90%, a drugi na 90% skłamie. I teraz pytanie: jakie pytanie zadać, żeby się dowiedzieć kto?
Są takie zagadki typu: trafiłeś do jakiejś krainy, gdzie zamieszkuje dwóch ludzi. Jeden kłamie w poniedziałki, wtorki, środy, a drugi w czwartki, piątki i soboty. Jakie pytanie zadać, żeby się czegoś tam dowiedzieć. Albo... jeden kłamie zawsze, a drugi nigdy. I znowu jakie pytanie zadać, żeby coś.
A teraz wyobraźcie sobie dwa ludziki, z których na pytanie: kto to zrobił? jeden mówi prawdę w 90%, a drugi na 90% skłamie. I teraz pytanie: jakie pytanie zadać, żeby się dowiedzieć kto?
czwartek, 27 marca 2014
Jak patrzeć...
...żeby widzieć. Post z serii filozofowania.
Mam urlop. Całe trzy dni. Wszystkie już zaplanowane: wczoraj zawiozłam matulę do szpitala na trzytygodniową rehabilitację, dzisiaj miał być dzień wiosennych porządków w mieszkaniu, jutro podobnie, ale u babci Łu. Porządki zaczęłam. Choć nie wiedziałam w co ręce włożyć. Już wczoraj starałam się ogarnąć 'po wierzchu', żeby dzisiaj móc 'szerokim frontem' z miskami i ścierkami wejść do akcji. Efektów wczorajszych starań dzisiaj oczywiście nie było widać i z wielkim dylematem od czego zacząć obleciałam wszystko, postawiłam dwa prania, zmywarkę, namoczyłam koc i poduszki na krzesła i wzięłam się za pokój dzieci. I poległam. Dwie godziny trwało przekładanie rzeczy 'z prawa na lewo i z lewa na prawo'. Dzielenie klocków i wrzucanie do pudełek, wygarnianie papierków po gumach, puszek po sprite (ukrytych przed wzrokiem mamy i taty), pistoletów, rysunków, czołgów, kart wszelakich, gier, kredek, doświadczeń (woda w szalce Petriego z 'hodowlą' bakterii; kubeczki z roztworem jakiejś soli i kamyczkiem - hodowla kryształów), wywleczonych ze świnki monet, fragmentów składanek dinozaurów, całych dinozaurów, elementów puzzli (szukanie gdzie który powinien być) i samotnych pionków do gier, i tak dalej, i tak dalej. Dwie godziny jak w pysk a ja nawet miski z wodą nie zdążyłam naszykować. A chciałam nie tylko poukładać co się da, ale i pomyć okna, podłogi, poprać pościele, pochować zimowe rzeczy. Usapałam się trochę, wyniosłam pierwszą partię rzeczy do śmietnika i siadłam nad kawą. I tu dopadł mnie luksus na jaki rzadko mnie stać. Siąść i popatrzeć na swoje mieszkanie. Na mieszkanie w którym jestem codziennie, w którym codziennie coś robię, przestawiam, znam każdą rzecz. Na mieszkanie, którego ciągle nie widzę! Patrzę, ale nie widzę. W natłoku codziennych spraw, gdy ciągle, bez ustanku coś się robi i ciągle myślami jest się 'gdzieś z przodu', między tym co się powinno zrobić, co trzeba zrobić, brakuje miejsca na takie bycie TU. Bycie tu i teraz. Gdy się jest TU i TERAZ, to widać nie to, że 'ojej, kwiaty nie są podlane od dwóch tygodni, trzeba to zrobić', tylko 'o, na kwiatku są nowe listki'.
Nie wiem, czy to tylko mój problem, żeby widzieć. Że tak rzadko mam czas usiąść na kanapie i z otwartą głową ogarnąć te cztery kąty (lub coś innego). Przeraża mnie jednak trochę taka myśl: kupujemy przedmioty do chałupy, żeby było wygodnie i ładnie. I potem stajemy się niewolnikami tych rzeczy, bo na okrągło trzeba je wycierać, sprzątać, układać, przekładać, prać, odkurzać. Na tyle skupiamy się na obsłudze tych rzeczy, że w głowie powstaje jeden wielki szum. I czy po przeprowadzeniu się z mieszkania do chałupy nie będzie tylko gorzej? Więcej miejsca na stawianie kolejnych zniewalających przedmiotów; więcej podłóg do zawalenia zabawkami, do mycia, sprzątania, odkurzania. Czy człowiek sam siebie przez to nie gubi?
A na marginesie: do posta skłonił mnie śliniak, którego przed chwilą ZOBACZYŁAM. Śliniak wisi nieużywany od paru miesięcy przy zlewie. Jak widać nie przeszkadzał, ale nie był też potrzebny i wisieć nie musiał. Stał się jednak tłem, po którym pewnie kilkadziesiąt razy dziennie przejeżdżałam wzrokiem. Ile takich niepotrzebnych rzeczy jest w koło. A ile prawie niepotrzebnych, takich 'przydasiów'. Jak to ogarnąć?
Mam urlop. Całe trzy dni. Wszystkie już zaplanowane: wczoraj zawiozłam matulę do szpitala na trzytygodniową rehabilitację, dzisiaj miał być dzień wiosennych porządków w mieszkaniu, jutro podobnie, ale u babci Łu. Porządki zaczęłam. Choć nie wiedziałam w co ręce włożyć. Już wczoraj starałam się ogarnąć 'po wierzchu', żeby dzisiaj móc 'szerokim frontem' z miskami i ścierkami wejść do akcji. Efektów wczorajszych starań dzisiaj oczywiście nie było widać i z wielkim dylematem od czego zacząć obleciałam wszystko, postawiłam dwa prania, zmywarkę, namoczyłam koc i poduszki na krzesła i wzięłam się za pokój dzieci. I poległam. Dwie godziny trwało przekładanie rzeczy 'z prawa na lewo i z lewa na prawo'. Dzielenie klocków i wrzucanie do pudełek, wygarnianie papierków po gumach, puszek po sprite (ukrytych przed wzrokiem mamy i taty), pistoletów, rysunków, czołgów, kart wszelakich, gier, kredek, doświadczeń (woda w szalce Petriego z 'hodowlą' bakterii; kubeczki z roztworem jakiejś soli i kamyczkiem - hodowla kryształów), wywleczonych ze świnki monet, fragmentów składanek dinozaurów, całych dinozaurów, elementów puzzli (szukanie gdzie który powinien być) i samotnych pionków do gier, i tak dalej, i tak dalej. Dwie godziny jak w pysk a ja nawet miski z wodą nie zdążyłam naszykować. A chciałam nie tylko poukładać co się da, ale i pomyć okna, podłogi, poprać pościele, pochować zimowe rzeczy. Usapałam się trochę, wyniosłam pierwszą partię rzeczy do śmietnika i siadłam nad kawą. I tu dopadł mnie luksus na jaki rzadko mnie stać. Siąść i popatrzeć na swoje mieszkanie. Na mieszkanie w którym jestem codziennie, w którym codziennie coś robię, przestawiam, znam każdą rzecz. Na mieszkanie, którego ciągle nie widzę! Patrzę, ale nie widzę. W natłoku codziennych spraw, gdy ciągle, bez ustanku coś się robi i ciągle myślami jest się 'gdzieś z przodu', między tym co się powinno zrobić, co trzeba zrobić, brakuje miejsca na takie bycie TU. Bycie tu i teraz. Gdy się jest TU i TERAZ, to widać nie to, że 'ojej, kwiaty nie są podlane od dwóch tygodni, trzeba to zrobić', tylko 'o, na kwiatku są nowe listki'.
Nie wiem, czy to tylko mój problem, żeby widzieć. Że tak rzadko mam czas usiąść na kanapie i z otwartą głową ogarnąć te cztery kąty (lub coś innego). Przeraża mnie jednak trochę taka myśl: kupujemy przedmioty do chałupy, żeby było wygodnie i ładnie. I potem stajemy się niewolnikami tych rzeczy, bo na okrągło trzeba je wycierać, sprzątać, układać, przekładać, prać, odkurzać. Na tyle skupiamy się na obsłudze tych rzeczy, że w głowie powstaje jeden wielki szum. I czy po przeprowadzeniu się z mieszkania do chałupy nie będzie tylko gorzej? Więcej miejsca na stawianie kolejnych zniewalających przedmiotów; więcej podłóg do zawalenia zabawkami, do mycia, sprzątania, odkurzania. Czy człowiek sam siebie przez to nie gubi?
A na marginesie: do posta skłonił mnie śliniak, którego przed chwilą ZOBACZYŁAM. Śliniak wisi nieużywany od paru miesięcy przy zlewie. Jak widać nie przeszkadzał, ale nie był też potrzebny i wisieć nie musiał. Stał się jednak tłem, po którym pewnie kilkadziesiąt razy dziennie przejeżdżałam wzrokiem. Ile takich niepotrzebnych rzeczy jest w koło. A ile prawie niepotrzebnych, takich 'przydasiów'. Jak to ogarnąć?
niedziela, 10 listopada 2013
Domowy patriotyzm
Jutro 11. listopada. Chyba najbardziej narodowe polskie święto. Choć ostatnio, gdy obserwuję co się przy jego okazji dzieje, to trochę nacjonalizmem zaczyna mi trącić. Ale nic, od polityki trzymajmy się z daleka.
Kilka dni temu był z kolei 1. listopada. Dzień, kiedy myśli się o przeszłości, o rodzinie, o swoich korzeniach. Zarówno ja jak i Łu, że już o dzieciach nie wspomnę, chyba jesteśmy już pokoleniem, które może powiedzieć, że tu, na Dolnym Śląsku jest nasza Ojczyzna. Mamy tu pochowanych pradziadków, dziadków, bliższą i dalszą rodzinę. Żyjący dziadkowie (oby jak najdłużej) mieszkają tu praktycznie od czasów wojny. Blisko 70 lat. Rodzice się tu rodzili, lub mieszkali od bardzo wczesnego dzieciństwa. Nie wiem, być może w ich młodości nie było takiego poczucia stabilizacji, być może jeszcze się mówiło, że to tymczasowe, ale teraz już chyba nikt nie wierzy w to, że te ziemie nie są 'nasze'. Choć sama z dzieciństwa pamiętam obchody bodajże czterdziestolecia 'powrotu ziem zachodnich do macierzy'. I nikt się nie zająkał, że praktycznie pół tysiąca lat Polacy może i mieszkali na tych ziemiach, ale jako mniejszość w krajach innych narodów.
Kiedyś w rozmowie z Łu stwierdziłam, że mniej się czuję związana z Państwem Polskim w pojęciu organizacji, struktury, a bardziej z miejscem, kulturą, która opisuje to miejsce: architekturą, słowem, mentalnością. Nawet, jeśli architektura, to poniemieckie domki, z dwuspadowym dachem, osiową symetrią i drewnianym szczytem. Rozważaliśmy wtedy trochę, co by było, gdyby granica Polski przesunęła się na tyle, że tu byłby jakiś inny kraj. Pewnie, jeśli by tylko przesunęła się kreska na mapie, to nie czułabym potrzeby przeniesienia się gdzieś w jej granice administracyjne. Chciałabym zostać tu, bo czuję, że tu jest nasze miejsce. Trochę mam w związku z tym dylemat, czy patriotyzm, to związek z miejscem czy nacją.
Chopin zachwycał się mazowieckim krajobrazem, iwami nad rzeką, a ja, że jeszcze raz wrócę do budowlanych skojarzeń: co poradzę na to, że dla mnie ideałem proporcji, funkcjonalności itp. jest 'bauerhaus' (słówko moje własne), a nie polski dworek czy mazowieckie domy z czterospadowym dachem (pewnie też mają jakieś swoje określenie).
Ostatnio Łu przyjechał z budowy i powiedział, nie bez radości, że z okien będzie widać Ślężę. I znowu się jakoś cieplej na serduchu zrobiło.
A na własnej chałupie pewnie będziemy sobie wieszać polską flagę na 11. listopada. I miło widzieć w koło, że nie będziemy sami.
Kilka dni temu był z kolei 1. listopada. Dzień, kiedy myśli się o przeszłości, o rodzinie, o swoich korzeniach. Zarówno ja jak i Łu, że już o dzieciach nie wspomnę, chyba jesteśmy już pokoleniem, które może powiedzieć, że tu, na Dolnym Śląsku jest nasza Ojczyzna. Mamy tu pochowanych pradziadków, dziadków, bliższą i dalszą rodzinę. Żyjący dziadkowie (oby jak najdłużej) mieszkają tu praktycznie od czasów wojny. Blisko 70 lat. Rodzice się tu rodzili, lub mieszkali od bardzo wczesnego dzieciństwa. Nie wiem, być może w ich młodości nie było takiego poczucia stabilizacji, być może jeszcze się mówiło, że to tymczasowe, ale teraz już chyba nikt nie wierzy w to, że te ziemie nie są 'nasze'. Choć sama z dzieciństwa pamiętam obchody bodajże czterdziestolecia 'powrotu ziem zachodnich do macierzy'. I nikt się nie zająkał, że praktycznie pół tysiąca lat Polacy może i mieszkali na tych ziemiach, ale jako mniejszość w krajach innych narodów.
Kiedyś w rozmowie z Łu stwierdziłam, że mniej się czuję związana z Państwem Polskim w pojęciu organizacji, struktury, a bardziej z miejscem, kulturą, która opisuje to miejsce: architekturą, słowem, mentalnością. Nawet, jeśli architektura, to poniemieckie domki, z dwuspadowym dachem, osiową symetrią i drewnianym szczytem. Rozważaliśmy wtedy trochę, co by było, gdyby granica Polski przesunęła się na tyle, że tu byłby jakiś inny kraj. Pewnie, jeśli by tylko przesunęła się kreska na mapie, to nie czułabym potrzeby przeniesienia się gdzieś w jej granice administracyjne. Chciałabym zostać tu, bo czuję, że tu jest nasze miejsce. Trochę mam w związku z tym dylemat, czy patriotyzm, to związek z miejscem czy nacją.
Chopin zachwycał się mazowieckim krajobrazem, iwami nad rzeką, a ja, że jeszcze raz wrócę do budowlanych skojarzeń: co poradzę na to, że dla mnie ideałem proporcji, funkcjonalności itp. jest 'bauerhaus' (słówko moje własne), a nie polski dworek czy mazowieckie domy z czterospadowym dachem (pewnie też mają jakieś swoje określenie).
Ostatnio Łu przyjechał z budowy i powiedział, nie bez radości, że z okien będzie widać Ślężę. I znowu się jakoś cieplej na serduchu zrobiło.
A na własnej chałupie pewnie będziemy sobie wieszać polską flagę na 11. listopada. I miło widzieć w koło, że nie będziemy sami.
środa, 21 listopada 2012
Dereniowa Maciejówka...
...i maciejowa dereniówka.
Kiedyś się śmiałam, że domek nazwiemy właśnie Dereniowa Maciejówka (to od naszych nazwisk) i będziemy w niej wyrabiać 'maciejową dereniówkę'. Dereniówkę już antenat produkuje. Kwestia podtrzymywania tradycji rodzinnych, których jednak na razie nie pielęgnuję. Na szczęście robi to Daisy mobilizując tatę, własną produkcją i propagacją przepisów na różne cuda. Ostatnio zbierałam zachwyty lekarki, której powiedziałam, że piję home made sok z kwiatów czarnego bzu. Skorka, podaj przepis, pliz...
Kiedyś się śmiałam, że domek nazwiemy właśnie Dereniowa Maciejówka (to od naszych nazwisk) i będziemy w niej wyrabiać 'maciejową dereniówkę'. Dereniówkę już antenat produkuje. Kwestia podtrzymywania tradycji rodzinnych, których jednak na razie nie pielęgnuję. Na szczęście robi to Daisy mobilizując tatę, własną produkcją i propagacją przepisów na różne cuda. Ostatnio zbierałam zachwyty lekarki, której powiedziałam, że piję home made sok z kwiatów czarnego bzu. Skorka, podaj przepis, pliz...
wtorek, 10 lipca 2012
Fizyka teoretyczna a życie rodzinne
Wydawałoby się, że nie ma nic bardziej sprzecznego jak czysta fizyka, poubierana we wzory, prawa, wykresy, teorie, a życie rodzinne z jego chaosem, obs... pieluchami (ooo, właśnie jedną czuję, sorki na moment, choć pewnie wątek mi się urwie...).
Po 7 minutach...
Jestem, choć po drodze, oprócz zmiany pieluchy: mycie pupy; Chcesz siusiu do nocniczka? - nie... TAK!; oczywiście siusiu nie zrobiła, ale zdążyłam w tym czasie przygotować kubełek na pieluchy, który był w myciu; właśnie sobie przypomniałam, że pieluchy chyba ostatecznie w tym kubełku nie umieściłam (będę to musiała zrobić za najbliższej bytności w łazience); mieszanie zupy w garze; wyniesienie kilku zabawek z pokoju. Aha, i Pola właśnie 'gryzie' mnie jaszczurką. No nic, spróbuję wrócić do wątku...
W każdym razie wydawałoby się, że między jednym a drugim podmiotem tematu nic nie ma wspólnego... a jednak.
A jednak dopiero jak zostałam mamą, to zrozumiałam czym jest entropia układu. Na pewno jest ona wprost proporcjonalna do ilości osób w rodzinie i odwrotnie proporcjonalna do wieku. Przy czym ta druga zależność zmienia się wykładniczo (czy też może logarytmicznie?). Czuję się potraktowana 'wyrównywaczem' (co powinien zrozumieć ktoś, kto czytał 'Witajcie w małpiarni' Vonneguta) i nie mam siły zastanowienia się nad tym.
Hmm, siadłam do pisania posta, bo przyszło mi jeszcze inne (myślałam, że świetne) zestawienie tytułowych zagadnień, ale aktualnie obserwuję jak Po chowa telefon pod Kindla i zastanawiam się, co pierwsze wyląduje na podłodze.
Jednak telefon.
Po 7 minutach...
Jestem, choć po drodze, oprócz zmiany pieluchy: mycie pupy; Chcesz siusiu do nocniczka? - nie... TAK!; oczywiście siusiu nie zrobiła, ale zdążyłam w tym czasie przygotować kubełek na pieluchy, który był w myciu; właśnie sobie przypomniałam, że pieluchy chyba ostatecznie w tym kubełku nie umieściłam (będę to musiała zrobić za najbliższej bytności w łazience); mieszanie zupy w garze; wyniesienie kilku zabawek z pokoju. Aha, i Pola właśnie 'gryzie' mnie jaszczurką. No nic, spróbuję wrócić do wątku...
W każdym razie wydawałoby się, że między jednym a drugim podmiotem tematu nic nie ma wspólnego... a jednak.
A jednak dopiero jak zostałam mamą, to zrozumiałam czym jest entropia układu. Na pewno jest ona wprost proporcjonalna do ilości osób w rodzinie i odwrotnie proporcjonalna do wieku. Przy czym ta druga zależność zmienia się wykładniczo (czy też może logarytmicznie?). Czuję się potraktowana 'wyrównywaczem' (co powinien zrozumieć ktoś, kto czytał 'Witajcie w małpiarni' Vonneguta) i nie mam siły zastanowienia się nad tym.
Hmm, siadłam do pisania posta, bo przyszło mi jeszcze inne (myślałam, że świetne) zestawienie tytułowych zagadnień, ale aktualnie obserwuję jak Po chowa telefon pod Kindla i zastanawiam się, co pierwsze wyląduje na podłodze.
Jednak telefon.
Subskrybuj:
Posty (Atom)